സ്ത്രീകളുടെ മൂഡ് സ്വിങ്സും ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്, അവൾക്കുവേണ്ടി കരുതലിന്റെ കൈകൾ നീളുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു പുരുഷൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ അനുഭവിക്കുന്ന വൈകാരിക വേലിയേറ്റങ്ങളെ ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? ഒരുപക്ഷേ, അവൾ അനുഭവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശൂന്യതയിലൂടെയാകാം അവൻ കടന്നുപോകുന്നത്. പക്ഷേ, അവന് പരാതിപ്പെടാൻ അവകാശമില്ല.
അവന്റെ ലോകം ഒറ്റപ്പെട്ടതാണ്…
അവനും തളരാറുണ്ട്. വെളുപ്പിന് എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മുതൽ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം വന്നു നിൽക്കാറുണ്ട്. “ഇന്ന് എനിക്കൊന്നിനും വയ്യ” എന്ന് പറഞ്ഞ് പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടാൻ അവനും ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ, തന്റെ തളർച്ച പുറത്തറിഞ്ഞാൽ തകർന്നുപോകുന്ന ഒരു കുടുംബം പിന്നിലുണ്ടെന്ന ബോധ്യം അവനെ നിർബന്ധിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിക്കുന്നു. കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് നിർബന്ധപൂർവ്വം ഒരു ചിരി വരുത്തി അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നു. ആ മുഖമൂടിക്ക് പിന്നിൽ എത്ര വലിയ മുറിവുകളാണെന്ന് ആരും തിരക്കാറില്ല.
കരയാൻ പോലും അനുവാദമില്ലാത്തവൻ
തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ സങ്കടം വന്നു തടയുമ്പോഴും, ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോഴും അവൻ അത് വിഴുങ്ങിക്കളയുന്നു. കാരണം, “ആണുങ്ങൾ കരയാൻ പാടില്ല” എന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ശാപവാക്ക് അവന്റെ മേലുണ്ട്. കരഞ്ഞാൽ അവൻ ദുർബലനാകും, കരഞ്ഞാൽ അവൻ തോറ്റവനാകും. പാതിരാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, ബാത്റൂമിലെ ഷവർ തുറന്നുവിട്ട് ആ ശബ്ദത്തിൽ സ്വന്തം കരച്ചിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്ന എത്രയോ പുരുഷന്മാരുണ്ട്! ആരും കാണാതെ തുടച്ചുമാറ്റുന്ന ആ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾക്ക് കടലിനേക്കാൾ ഉപ്പാണ്.
സഹിക്കാനാളില്ലാത്ത വേദനകൾ
സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ, ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം, വീടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ… ഇതിനിടയിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും അവൻ എപ്പോഴേ കുഴിച്ചുമൂടി കഴിഞ്ഞു. തനിക്ക് ഒരു പുതിയ ഷർട്ട് എടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവന് പ്രധാനം മക്കൾക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം നൽകുന്നതാണ്. തന്റെ വേദനയേക്കാൾ വലുതാണ് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ പുഞ്ചിരിയെന്ന് അവൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ, തിരിച്ച് അവനൊരു ആശ്വാസം വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ ചായക്കടയിലെ തിരക്കിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ ഒരു മൂലയിലോ അവൻ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. അവനെ സഹിക്കാനോ അവന്റെ മൂഡ് മാറ്റങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാനോ ആരുമില്ല. അവൻ എപ്പോഴും എല്ലാവർക്കും ഒരു ‘തണൽ’ മാത്രമാണ്, ആ തണലിന് ഒരിത്തിരി വിശ്രമം വേണമെന്ന് ആരും ചിന്തിക്കാറില്ല.
ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന മരണം
ഓരോ ദിവസവും അവൻ സർവൈവ് ചെയ്യുകയാണ്. ഉള്ളിൽ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും പുറമെ ജീവിക്കാൻ അഭിനയിക്കുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ. സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ അവനും ആഗ്രഹമുണ്ട്. “നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ കൊതിക്കുന്നുണ്ട്. ആരും കാണാതെ അവൻ തന്റെ ഹൃദയം പകുത്തു നൽകുന്നു, ഒടുവിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തവനായി അവൻ നിശബ്ദതയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
പറയാത്ത സങ്കടങ്ങളുടെയും അടക്കിവെച്ച തേങ്ങലുകളുടെയും ഒരു വലിയ ശ്മശാനമാണ് ഓരോ പുരുഷന്റെയും മനസ്സ്. അവൻ പരാതി പറയുന്നില്ല എന്നതിനർത്ഥം അവന് വേദനിക്കുന്നില്ല എന്നല്ല, മറിച്ച് ആ വേദന പങ്കുവെച്ചാൽ താങ്ങാൻ ആരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്.