ഇന്റർനെറ്റ് കുട്ടികളുടെ അവകാശം
ഡിജിറ്റൽ നീതിയുടെ പുതിയ ദിശ തുറന്ന് സുപ്രീംകോടതി
കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും അറിവിലേക്കുള്ള വഴികളും അടച്ചുപൂട്ടുന്നത് നീതിയല്ല. അപകടസാധ്യതയുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ ഒരു തലമുറയെ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തുനിന്ന് അകറ്റിനിർത്താനാവില്ല. സുരക്ഷയും സ്വാതന്ത്ര്യവും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളല്ലെന്നും കുട്ടികൾക്ക് രണ്ടും ഒരുപോലെ അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നുമുള്ള സുപ്രീംകോടതിയുടെ നിരീക്ഷണം അതുകൊണ്ടുതന്നെ കാലികപ്രസക്തിയുള്ളതാണ്. ഇന്റർനെറ്റ് ലഭ്യതയും ഉപയോഗവും കുട്ടികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പൗരന്മാരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയമാണെന്ന് ജസ്റ്റിസുമാരായ ജെ.ബി. പർദിവാലയും കെ. വിനോദ് ചന്ദ്രനും ഉൾപ്പെട്ട ബെഞ്ച് വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്കെതിരായ ലൈംഗിക ചൂഷണവും അതിക്രമങ്ങളും ഓൺലൈൻ ഇടങ്ങളിൽ വർധിക്കുന്നുവെന്ന ആശങ്കയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഇന്റർനെറ്റ് പൂർണമായി നിരോധിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അതിലെ അപകടങ്ങളെ ഫലപ്രദമായി നേരിടുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന നിലപാടാണ് കോടതി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. പ്രശ്നം ഇന്റർനെറ്റല്ല; അതിനെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നവരും കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന സംവിധാനങ്ങളുമാണ്. ഓൺലൈൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിൽ കുട്ടികൾക്കെതിരായ ലൈംഗികാതിക്രമ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിലും നീക്കം ചെയ്യുന്നതിലും വീഴ്ചയുണ്ടെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ആ കമ്പനികൾക്കാണ്. കുറ്റവാളികളെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടതിനു പകരം കുട്ടികളുടെ പ്രവേശനം തടയുന്നത് ഇരകളെത്തന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. അപകടം സൃഷ്ടിക്കുന്നവരെ നിയന്ത്രിക്കാതെ അപകടസാധ്യതയുള്ള ഇടങ്ങളിൽനിന്ന് കുട്ടികളെ മാത്രം മാറ്റിനിർത്തുന്നത് എത്രത്തോളം യുക്തിസഹമാണ്?. റോഡിൽ വാഹനാപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കുട്ടികളെ വീടിനുള്ളിൽ പൂട്ടിയിടാറില്ല. പകരം റോഡ് സുരക്ഷ പഠിപ്പിക്കുകയും ഗതാഗതനിയമങ്ങൾ നടപ്പാക്കുകയും അപകടകരമായി വാഹനമോടിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തും ഇതേ യുക്തിയാണ് വേണ്ടത്. സുരക്ഷിതമായ ഉപയോഗം പഠിപ്പിക്കണം; അപകടങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ശേഷി വളർത്തണം; അതിക്രമങ്ങൾക്കെതിരെ പരാതിപ്പെടാൻ കുട്ടികൾക്ക് ഭയരഹിതമായ സാഹചര്യമൊരുക്കണം. ഇന്റർനെറ്റ് ഇന്ന് വിനോദത്തിനുള്ള ഉപാധി മാത്രമല്ല. അറിവിലേക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കും ആശയവിനിമയത്തിലേക്കും സർഗാത്മകതയിലേക്കും തുറക്കുന്ന വിശാലമായ വാതിലാണ്. വിദൂരപ്രദേശങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് പഠനസ്രോതസ്സുകളും ഭിന്നശേഷിക്കാരായ കുട്ടികൾക്ക് സാമൂഹിക ഇടപെടലിനുള്ള അവസരങ്ങളും പലപ്പോഴും ഡിജിറ്റൽ ലോകമാണ് നൽകുന്നത്. ഈ സാധ്യതകൾ നിഷേധിക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും അറിവിലും പങ്കാളിത്തത്തിലും അസമത്വം വർധിപ്പിക്കാനിടയാക്കും.
അതേസമയം, ഇന്റർനെറ്റിന്റെ അപകടങ്ങളെ അവഗണിക്കാനുമാവില്ല. സൈബർ ഭീഷണി, ലൈംഗിക ചൂഷണം, സ്വകാര്യവിവരങ്ങളുടെ ദുരുപയോഗം, പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ഉള്ളടക്കങ്ങൾ എന്നിവ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയെ ഗൗരവമായി ബാധിക്കുന്നു. അതിനുള്ള പരിഹാരം നിയന്ത്രണങ്ങളൊന്നും വേണ്ടെന്ന നിലപാടല്ല. പ്രായാനുസൃതമായ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ, രക്ഷിതാക്കളുടെ മാർഗനിർദേശം, സ്വകാര്യതാ സംരക്ഷണം, അപരിചിതരിൽനിന്നുള്ള അപകടങ്ങൾ തടയാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ, കുട്ടികൾക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാനും ഉള്ളടക്കങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാനുമുള്ള നടപടികൾ എന്നിവ ശക്തമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇതിൽ ഇന്റർനെറ്റ് കമ്പനികൾക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്ന പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയെ ഉപയോക്താക്കളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമായി കാണരുത്. കുട്ടികളെ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള അപകടകരമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും തടയാനും പരാതികളിൽ വേഗത്തിൽ നടപടിയെടുക്കാനും കമ്പനികൾക്ക് ബാധ്യതയുണ്ടാകണം. അതിനായി സർക്കാരും സാങ്കേതികവിദഗ്ധരും അധ്യാപകരും രക്ഷിതാക്കളും കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനകളും ചേർന്നുള്ള പൊതുസംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തണം. ഇന്റർനെറ്റ് നിയന്ത്രണത്തിന്റെ ചർച്ച കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭരണകൂടങ്ങൾ പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ ഇന്റർനെറ്റ് വിച്ഛേദിക്കുന്ന പ്രവണതയും ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. ജനങ്ങൾക്ക് വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനും അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാനും സംഘടിക്കാനും ഇന്റർനെറ്റ് നിർണായകമായ കാലത്ത്, അതിന്റെ ലഭ്യത തടയുന്നത് സാധാരണ ജീവിതത്തെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തെയും തൊഴിൽമേഖലയെയും ജനാധിപത്യപരമായ ഇടപെടലുകളെയും ബാധിക്കുന്നു. സുരക്ഷയുടെ പേരിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ചുരുക്കുന്ന ഏതു നടപടിയും ആവശ്യകതയുടെയും ആനുപാതികതയുടെയും മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടണം. കുട്ടികൾ കേവലം സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവരല്ല; അവകാശങ്ങളുള്ള പൗരന്മാരുമാണ്. അവരുടെ പേരിൽ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വളർച്ചയും സ്വാതന്ത്ര്യവും അറിവിലേക്കുള്ള പ്രവേശനവും ഒരുപോലെ പരിഗണിക്കണം. നിരോധനം എളുപ്പവഴിയായിരിക്കാം; എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഡിജിറ്റൽ സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ അത് മതിയാകില്ല. അറിവും ഉത്തരവാദിത്തവും നിയമപരമായ സംരക്ഷണവും ചേർന്ന സമീപനമാണ് ആവശ്യം. സുപ്രീംകോടതിയുടെ നിരീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രസക്തി ഇവിടെയാണ്. കുട്ടികളെ ഇന്റർനെറ്റിന്റെ അപകടങ്ങളിൽനിന്ന് സംരക്ഷിക്കണം; അതോടൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ അവസരങ്ങളിൽനിന്ന് അവരെ അകറ്റുകയും അരുത്. സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാത്ത സുരക്ഷയും സുരക്ഷയില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യവും അപൂർണമാണ്. രണ്ടിനും ഇടയിൽ നീതിപൂർവമായ സന്തുലനം കണ്ടെത്തുമ്പോഴാണ് ഡിജിറ്റൽ നീതി യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.