യുദ്ധത്തിന്റെ വില ജനങ്ങൾ നൽകേണ്ടതില്ല

ക്രൂഡോയിൽ വിലക്കയറ്റം ഭരണകൂടത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിനുള്ള പരീക്ഷണം

അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ ക്രൂഡോയിൽ വില ബാരലിന് 111 ഡോളർ കടക്കുമ്പോൾ അത് എണ്ണവിപണിയിലെ ഒരു കണക്കുമാറ്റം മാത്രമല്ല. യുദ്ധവും ഭൗമരാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക ആഘാതം സാധാരണക്കാരന്റെ അടുക്കളയിലേക്ക് എത്രത്തോളം കൈമാറപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ നിർണായക പരീക്ഷണം കൂടിയാണിത്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷവും എണ്ണവിതരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ സമ്മർദത്തിലാക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ വില നൽകേണ്ടിവരുന്നത് യുദ്ധത്തിൽ പങ്കാളികളല്ലാത്ത കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്കാണ്. യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നത് ഭരണകൂടങ്ങളാകാം; എന്നാൽ അതിന്റെ സാമ്പത്തിക ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരാകരുത്. ക്രൂഡോയിൽ ഇറക്കുമതിയെ വലിയ തോതിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എണ്ണവിലയിലെ കുതിപ്പ് ഗൗരവമായ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇറക്കുമതിച്ചെലവ് വർധിക്കുന്നത് വിദേശനാണ്യശേഖരത്തിനും രൂപയുടെ മൂല്യത്തിനും പണപ്പെരുപ്പത്തിനും മേൽ സമ്മർദമുണ്ടാക്കാം. ഇന്ധനവില ഉയർന്നാൽ ഗതാഗതച്ചെലവും ഉൽപാദനച്ചെലവും വർധിക്കും. അതിന്റെ തുടർച്ചയായി ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളുൾപ്പെടെയുള്ള നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലയും ഉയരാം. വരുമാനം വർധിക്കാതെ ജീവിതച്ചെലവ് ഉയരുന്ന ഈ സാഹചര്യം സാധാരണ കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെ തകർക്കും. ഇതിനകം തന്നെ വരുമാനവും ചെലവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ പാടുപെടുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഓരോ വിലക്കയറ്റവും അതിജീവനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രതിസന്ധിയാണ്. എന്നാൽ ആഗോള വിപണിയിലെ വിലക്കയറ്റം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി കൈമലർത്തുക മാത്രമല്ല കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം. അന്താരാഷ്ട്ര വിലയിലെ ഓരോ വർധനയും അതേ അളവിൽ ആഭ്യന്തര വിപണിയിലേക്ക് കൈമാറണമോ എന്നത് നയപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ കൂടി നിർണയിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. പെട്രോളിയം ഉൽപന്നങ്ങളുടെ നികുതിനയം പുനഃപരിശോധിക്കുക, ആവശ്യമായ സാമ്പത്തിക ഇടപെടലുകൾ നടത്തുക, എണ്ണക്കമ്പനികളുടെ വിലനിർണയവും ചെലവുകളും സുതാര്യമാക്കുക, അനാവശ്യമായ വിലവർധന തടയുക തുടങ്ങിയ നടപടികൾ സർക്കാർ പരിഗണിക്കണം. സർക്കാരിന്റെ വരുമാനവും ധനക്കമ്മിയും പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ ധനസ്ഥിരതയുടെ പേരിൽ ജനങ്ങളുടെ വാങ്ങൽശേഷി തകരുന്നത് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. ജനങ്ങളുടെ ജീവിതച്ചെലവ് നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ഭരണകൂടത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പ്രതിസന്ധിയുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും ഉപഭോക്താക്കളുടെ ചുമലിൽ കെട്ടിവയ്ക്കുന്നതിനു പകരം സർക്കാർ, എണ്ണക്കമ്പനികൾ, ഉപഭോക്താക്കൾ എന്നിവർക്ക് താങ്ങാനാകുന്ന വിധത്തിൽ അത് പങ്കിടണം. നികുതിയിളവുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. അതേസമയം, വരുമാനനഷ്ടത്തിന്റെ പേരിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമാകാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകളും വേണം. പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഘാതം ഏറ്റവും കുറച്ച് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നവരിലേക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം കൈമാറുന്ന നയത്തിന് നീതിയെന്ന് പേരിടാനാവില്ല. ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള എണ്ണനീക്കത്തിന് നേരിടുന്ന സുരക്ഷാഭീഷണി ഈ ആശങ്കകളെ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാക്കുന്നു. പ്രധാന സമുദ്രപാതകളിലെ തടസ്സങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നാൽ എണ്ണവിതരണവും വിലയും കൂടുതൽ അസ്ഥിരമാകാം. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ താൽക്കാലിക ആശ്വാസനടപടികൾക്കൊപ്പം ദീർഘകാല ഊർജസുരക്ഷയ്ക്കും ഇന്ത്യ പ്രാധാന്യം നൽകണം. എണ്ണ ഇറക്കുമതിക്കായി ഏതാനും രാജ്യങ്ങളെയോ വിതരണപാതകളെയോ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്ന സാഹചര്യം കുറയ്ക്കുക, പുനരുപയോഗ ഊർജത്തിന്റെ വ്യാപനം വർധിപ്പിക്കുക, പൊതുഗതാഗതം ശക്തിപ്പെടുത്തുക, ഊർജോപയോഗത്തിലെ കാര്യക്ഷമത മെച്ചപ്പെടുത്തുക എന്നിവ ദേശീയ മുൻഗണനകളാകണം. ആഗോള സംഘർഷങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ആഭ്യന്തര സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ നിരന്തരം ആടിയുലയുന്ന അവസ്ഥയിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള നയങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. കേരളത്തിലും ഈ പ്രതിസന്ധിയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ അവഗണിക്കാനാവില്ല. ചരക്കുനീക്കച്ചെലവിലുണ്ടാകുന്ന വർധനയും ഉൽപാദനച്ചെലവിലെ സമ്മർദവും അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ വിലയെ ബാധിക്കാം. വിപണിയിലെ വിലനിലവാരം നിരന്തരം നിരീക്ഷിക്കുക, പൂഴ്ത്തിവയ്പും അമിതവില ഈടാക്കലും തടയുക, പൊതുവിതരണ സംവിധാനം ശക്തിപ്പെടുത്തുക, ദുർബല വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകുക തുടങ്ങിയ നടപടികൾ സംസ്ഥാന സർക്കാരും സ്വീകരിക്കണം. കേന്ദ്രത്തിന്റെ നികുതി-വിലനയങ്ങൾക്കൊപ്പം സംസ്ഥാനതല ഇടപെടലുകൾക്കും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതച്ചെലവ് നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ പ്രസക്തിയുണ്ട്. എന്നാൽ അടിയന്തര ആശ്വാസനടപടികൾക്കപ്പുറം ഈ പ്രതിസന്ധി ഉയർത്തുന്ന വലിയ ചോദ്യമുണ്ട്: ആഗോള സംഘർഷങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ആഘാതത്തിൽനിന്ന് സാധാരണ ജനങ്ങളെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം? യുദ്ധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് ഭരണാധികാരികളാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ പേരിൽ വിലക്കയറ്റവും തൊഴിലില്ലായ്മയും ജീവിതച്ചെലവിന്റെ ഭാരവും ജനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവരുന്നു. ഈ അനീതിയെ സ്വാഭാവികമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിഭാസമായി കണ്ട് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാനും സംഘർഷങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാനും നയതന്ത്ര ശ്രമങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനൊപ്പം ഊർജവിപണിയിലെ അസ്ഥിരതയുടെ ആഘാതം കുറയ്ക്കാനുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര സഹകരണവും ആവശ്യമാണ്. ക്രൂഡോയിൽ വിലയിലെ കുതിപ്പ് വിപണിയുടെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. അതേസമയം, അത് സർക്കാരുകളുടെ സാമ്പത്തിക മുൻഗണനകളെയും ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തെയും പരിശോധിക്കുന്ന സന്ദർഭവുമാണ്. ജനങ്ങളുടെ വാങ്ങൽശേഷി സംരക്ഷിക്കുക, വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ഭാരം നീതിപൂർവം പങ്കിടുക, ഊർജസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക—ഇവയെല്ലാം ഭരണകൂടത്തിന്റെ കടമകളാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ പേരിൽ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം ബലികൊടുക്കുന്ന നയങ്ങൾക്കു പകരം ജനപക്ഷ സാമ്പത്തിക ഇടപെടലുകളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. യുദ്ധത്തിന്റെ നഷ്ടം നികത്താനുള്ള പണം സാധാരണക്കാരന്റെ അടുക്കളയിൽനിന്ന് ഈടാക്കരുത്. ആഗോള പ്രതിസന്ധിയുടെ ഭാരം ജനങ്ങളുടെ ചുമലിലേക്ക് തള്ളിവിടാതെ, അതിനെ നേരിടാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഭരണകൂടങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കണം. കാരണം, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശക്തി അളക്കേണ്ടത് അതിന്റെ വരുമാനക്കണക്കുകൾകൊണ്ടു മാത്രമല്ല; പ്രതിസന്ധിക്കാലത്ത് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കാനാകുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്.