ന്യൂഡൽഹിയിൽ 16 വയസ്സുകാരി സ്ലീപ്പർ ബസിൽ കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിനിരയായെന്ന വാർത്ത പുറത്തുവരുമ്പോൾ, 2012ലെ നിർഭയ ദുരന്തത്തിന് ശേഷം രാജ്യം നടത്തിയ പ്രതിജ്ഞകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയരുകയാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനത്ത്, സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ, ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് പോലും സുരക്ഷിതമായി യാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ‘വികസിത ഇന്ത്യ’ എന്ന അവകാശവാദത്തിന്റെ അർഥമെന്താണ്?. ഡ്രൈവറും കണ്ടക്ടറും അറസ്റ്റിലായി. പൊലീസ് നടപടി നടക്കും. അന്വേഷണം നടക്കും. കോടതി വിചാരണ നടത്തും. എന്നാൽ ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചശേഷമുള്ള നടപടികളാണ്. ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അത് തടയാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനമാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാർഥ പരീക്ഷ. 2012ലെ നിർഭയ സംഭവം രാജ്യത്തെ നടുക്കിയപ്പോൾ സ്ത്രീസുരക്ഷയ്ക്കായി നിയമങ്ങൾ ശക്തമാക്കുമെന്ന് ഭരണകൂടങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ജസ്റ്റിസ് ജെ.എസ്. വർമ്മ കമ്മിറ്റിയുടെ നിർദേശങ്ങൾ വന്നു. പൊതുഗതാഗത സംവിധാനങ്ങളിൽ നിരീക്ഷണ ക്യാമറകളും ജി.പി.എസ് സംവിധാനങ്ങളും സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളും കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. സാങ്കേതികവിദ്യ കുതിച്ചുയർന്നു. എന്നാൽ ഒരു കൗമാരക്കാരിക്ക് രാത്രിയിൽ ഒരു ബസിൽ കയറുമ്പോൾ പോലും സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ തുടരുന്നു. അപ്പോൾ പരാജയപ്പെട്ടത് നിയമമാണോ, അതോ നിയമം നടപ്പാക്കേണ്ട സംവിധാനമാണോ?. സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ അതിക്രമം സംഭവിച്ചശേഷം മാത്രം ഭരണകൂടം ഉണരുന്ന രീതിക്ക് അവസാനമുണ്ടാകണം. ഓരോ പൊതുഗതാഗത വാഹനവും ഒരു സുരക്ഷിത ഇടമാകണം. സ്ലീപ്പർ ബസുകൾ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദീർഘദൂര ബസുകളിലും പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സി.സി.ടി.വി, ജി.പി.എസ്, അടിയന്തര സഹായ സംവിധാനം എന്നിവ നിർബന്ധമാക്കണം. ഇവ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നതല്ല, പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതും പരിശോധിക്കണം. ഡ്രൈവർമാരുടെയും കണ്ടക്ടർമാരുടെയും ജീവനക്കാരുടെയും പശ്ചാത്തല പരിശോധന കർശനമാക്കണം. ലഹരി ഉപയോഗം, ഗുരുതരമായ ക്രിമിനൽ പശ്ചാത്തലം, മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ സംബന്ധിച്ച് നിശ്ചിത ഇടവേളകളിൽ പരിശോധന നടത്തണം. വാഹനങ്ങളുടെ ഫിറ്റ്നസ്, പെർമിറ്റ്, രാത്രി സർവീസ് എന്നിവയിലും കർശന നിരീക്ഷണം വേണം. ഓൺലൈൻ ടാക്സികൾക്കും ഓട്ടോറിക്ഷകൾക്കും ബസുകൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമായ ഏകീകൃത യാത്രാസുരക്ഷാ മാനദണ്ഡം വേണം. യാത്രക്കാരുടെ പരാതികൾ അടിയന്തരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ 24 മണിക്കൂറും പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംവിധാനവും അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ അഭാവം മാത്രമല്ല പ്രശ്നം. കുറ്റവാളികൾക്ക് നിയമത്തെ ഭയമില്ലാത്ത സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്ന നീതിന്യായത്തിലെ കാലതാമസവും വലിയ പരാജയമാണ്. കേസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു എന്നതുകൊണ്ട് നീതി ലഭിച്ചുവെന്ന് പറയാനാകില്ല. ശാസ്ത്രീയമായ അന്വേഷണം, ശക്തമായ തെളിവെടുപ്പ്, വേഗത്തിലുള്ള വിചാരണ, കുറ്റം തെളിഞ്ഞാൽ കർശനമായ ശിക്ഷ-ഈ നാല് ഘട്ടങ്ങളും കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കണം. ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യത്തേക്കാൾ ശിക്ഷ ഉറപ്പാണെന്ന ബോധ്യമാണ് കുറ്റവാളിയെ തടയുക. അതോടൊപ്പം സമൂഹത്തിന്റെ മനോഭാവവും മാറണം. സ്ത്രീകൾ രാത്രി പുറത്തിറങ്ങരുത്, ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യരുത്, സൂക്ഷിക്കണം എന്ന ഉപദേശങ്ങൾ മാത്രം നൽകി സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനാവില്ല. സ്ത്രീയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതല്ല സുരക്ഷ; അവളെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്ന സമൂഹമാണ് സുരക്ഷിത സമൂഹം. ഒരു പെൺകുട്ടി എപ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങണം, എങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്യണം എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം, അവൾക്ക് നേരെ അതിക്രമം നടത്താൻ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ധൈര്യം ലഭിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നിർഭയയ്ക്ക് ശേഷം രാജ്യം ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു-ഇനി ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന്. എന്നാൽ ഓരോ പുതിയ സംഭവവും ആ വാക്കുകൾ വെറും പ്രഖ്യാപനങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുകയാണ്. ഡൽഹിയിലെ ഈ കേസിൽ കുറ്റവാളികൾക്ക് നിയമാനുസൃതമായ പരമാവധി കർശന നടപടി ഉറപ്പാക്കണം. അതോടൊപ്പം രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ പൊതുഗതാഗത സംവിധാനങ്ങളിലും അടിയന്തര സ്ത്രീസുരക്ഷാ ഓഡിറ്റ് നടത്തണം. വീഴ്ച വരുത്തുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ജീവനക്കാർക്കും ഉത്തരവാദിത്വം നിശ്ചയിക്കണം. സ്ത്രീസുരക്ഷ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്തെ മുദ്രാവാക്യമല്ല. അത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
രാത്രിയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് ഭയമില്ലാതെ തെരുവിലൂടെ നടക്കാനും ബസിൽ കയറാനും സ്വന്തം വീട്ടിലെത്താനും കഴിയാത്ത ഇന്ത്യയ്ക്ക് വികസനത്തിന്റെ കണക്കുകൾ എത്ര ഉയർത്തിക്കാട്ടിയാലും യഥാർഥ പുരോഗതി അവകാശപ്പെടാനാകില്ല. നിർഭയയുടെ ഓർമയ്ക്ക് മുന്നിൽ രാജ്യം വീണ്ടും തലകുനിക്കേണ്ടി വരരുത്.
ഇനി വാഗ്ദാനങ്ങൾ വേണ്ട.
ഇനി പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ വേണ്ട.
ഇനി കണക്കുകൾ വേണ്ട.
സ്ത്രീകൾക്ക് സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രവർത്തിയാണ് വേണ്ടത്.
മാറേണ്ടത് സ്ത്രീകളല്ല.
മാറേണ്ടത് സംവിധാനമാണ്.
മാറ്റേണ്ടത് നമ്മളൊക്കെയാണ്.