ഉറപ്പുകൾക്ക് സമയപരിധിയുണ്ട്; കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിനും
ഒരു സമരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഭരണകൂടം ഉറപ്പ് നൽകുന്നു. സമരക്കാർ മടങ്ങുന്നു. പിന്നെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നു; ഫയലുകൾ നീങ്ങുന്നില്ല, നടപടികൾ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഒടുവിൽ പതിവ് മറുപടി- ‘സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ പരിഹരിക്കും.’ എൽ.പി.എസ്.ടി റാങ്ക് ഹോൾഡർമാരുടെ സമരം ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: ഒരു സമരം അവസാനിപ്പിക്കാൻ നൽകിയ ഉറപ്പ് പാലിക്കാൻ വീണ്ടും സമരം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയാണോ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം?. 45 ദിവസത്തെ സാവകാശം സർക്കാർ ആവശ്യപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്നാണ് സമരം താൽക്കാലികമായി അവസാനിപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ സമയപരിധി അവസാനിക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ശേഷിക്കെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളിൽ പഠനം പോലും തുടങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നാണ് സമരക്കാരുടെ ആരോപണം. മറുവശത്ത്, നിശ്ചയിച്ച സമയത്തിനുള്ളിൽ പരിഹാരമുണ്ടാകുമെന്നാണ് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ വിശദീകരണം. പ്രശ്നം 45 ദിവസത്തിന്റേതല്ല; ഭരണകൂടത്തിന്റെ വാക്കിന് എത്ര വിലയുണ്ടെന്നതാണ്. പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ചൂട് കുറയ്ക്കാൻ ഉറപ്പുകൾ നൽകുകയും പിന്നീട് നടപടികൾ വൈകിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ പതിവാകരുത്. റാങ്ക് പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയ ഉദ്യോഗാർഥികളുടെ കാത്തിരിപ്പ് വെറും കാത്തിരിപ്പല്ല; അവരുടെ പ്രായവും അവസരങ്ങളും ഭാവിയും കൂടിയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. ഒരു ഫയൽ വൈകുന്നത് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വർഷം നഷ്ടപ്പെടുന്നതായി മാറാം. 18 റാങ്ക് പട്ടികകളുടെ കാലാവധി നീട്ടാൻ മന്ത്രിസഭ തീരുമാനിച്ചിട്ടും ശുപാർശ കൈമാറാത്തത് പോലുള്ള കാലതാമസങ്ങൾ സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. സമരക്കാരുടെ ക്ഷമയെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സൗകര്യമായി കാണരുത്. അവർ സമരം അവസാനിപ്പിച്ചത് സർക്കാരിന്റെ വാക്കിൽ വിശ്വാസം വെച്ചാണ്. ആ വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് സർക്കാരിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ പാലിക്കണം, തീരുമാനിച്ചാൽ നടപ്പാക്കണം, ഉറപ്പ് നൽകിയാൽ സമയത്ത് ഫലം നൽകണം. അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ ഉറപ്പിനും പിന്നാലെ പുതിയ സമരവും, ഓരോ സമരത്തിനും പിന്നാലെ പുതിയ വാഗ്ദാനവും എന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ വട്ടത്തിൽ ജനാധിപത്യം കുടുങ്ങിപ്പോകും.