റിപ്പോർട്ടുകൾ പോരാ, പരിഹാരമാണ് വേണ്ടത്!

പ്രിയദർശിനി പദ്ധതിയും സ്വകാര്യ ബസ് പ്രതിസന്ധിയും

പൊതുഗതാഗതം ഒരു വാണിജ്യസേവനം മാത്രമല്ല; സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ചലനവേഗം കൂടിയാണ്. വിദ്യാർഥികൾക്ക് വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്കും തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിലിടങ്ങളിലേക്കും രോഗികൾക്ക് ആശുപത്രികളിലേക്കും എത്താനുള്ള ആശ്രയമാണ് ബസ് സർവീസുകൾ. ഈ മേഖലയിലെ പ്രതിസന്ധി അതിനാൽ ബസുടമകളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമായി കാണാനാവില്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന പൊതുപ്രശ്നമാണത്. പ്രിയദർശിനി പദ്ധതി നടപ്പാക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സ്വകാര്യ ബസ് മേഖലയിലുണ്ടായിരിക്കുന്ന തർക്കം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ സർക്കാർ കാട്ടുന്ന കാലതാമസം ഈ യാഥാർഥ്യം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ബസുടമകളെ വിശ്വാസത്തിലെടുത്തുമാത്രമേ പദ്ധതി നടപ്പാക്കൂ എന്ന സർക്കാർ ഉറപ്പ് പ്രായോഗികതലത്തിൽ പാലിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്ന വിമർശനം ശക്തമാണ്. ഇന്ധനവില, സ്പെയർപാർട്സുകളുടെ വില, ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളം, അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ തുടങ്ങി പ്രവർത്തനച്ചെലവുകൾ നിരന്തരം ഉയരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ സ്വകാര്യ ബസ് മേഖല നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിലാണ്. ഇതിനുപുറമേ, ഒരു പൊതുപദ്ധതിയുടെ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൂടി ഉടമകളുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും ചുമലിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അത് നീതിയുക്തമായ ഭരണനടപടിയല്ല. പൊതുതാൽപര്യം മുൻനിർത്തി പദ്ധതി നടപ്പാക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്ന് സർക്കാരിന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. സെപ്റ്റംബർ രണ്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനായി സർക്കാർ നിയോഗിച്ച പ്രത്യേക കമ്മീഷൻ സമർപ്പിച്ച ശുപാർശകൾ നടപ്പാക്കാതെ വീണ്ടും പഠനത്തിനും പുതിയ കമ്മീഷനും മുതിരുന്നത് പ്രതിസന്ധി നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് തുല്യമാണ്. റിപ്പോർട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിലല്ല, അവയിൽനിന്ന് പ്രായോഗികമായ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തി നടപ്പാക്കുന്നതിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ മികവ് തെളിയേണ്ടത്. ശുപാർശകൾ അംഗീകരിക്കാനാവാത്ത സാഹചര്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ തുറന്നുപറയണം. നടപ്പാക്കാവുന്ന നിർദേശങ്ങൾക്ക് സമയപരിധി നിശ്ചയിക്കണം. പഠനങ്ങളുടെ പേരിൽ തീരുമാനങ്ങൾ അനന്തമായി നീട്ടിവയ്ക്കുന്നത് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല. മിനിമം ചാർജ് 15 രൂപയാക്കുക, വിദ്യാർഥികളുടെ കൺസെഷൻ നിരക്ക് കാലാനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കുക, പ്രിയദർശിനി പദ്ധതി മൂലമുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടത്തിന് പരിഹാരം കാണുക, 140 കിലോമീറ്ററിലധികം സർവീസ് നടത്തുന്ന ദീർഘദൂര ബസുകളുടെ പെർമിറ്റ് പുതുക്കിനൽകുക, ടൈമിങ് കോൺഫറൻസുകൾ ഓൺലൈനാക്കുക തുടങ്ങിയവയാണ് ബസുടമകളുടെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങൾ. ഈ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം ഒരേ മാനദണ്ഡത്തിൽ അംഗീകരിക്കുകയോ നിരാകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുപകരം ഓരോന്നിന്റെയും സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി പരിശോധിക്കണം. പൊതുഗതാഗതത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയും സാമ്പത്തിക സുസ്ഥിരതയും ഉറപ്പാക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് വേണ്ടത്.
അതേസമയം, ബസ് മേഖലയിലെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും നിരക്ക് വർധനയിലൂടെ യാത്രക്കാരുടെമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതും പരിഹാരമല്ല. പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാർഥികളും കുറഞ്ഞ വരുമാനക്കാരും ദിവസേന യാത്രയ്ക്കായി ചെലവഴിക്കുന്ന തുക അവരുടെ കുടുംബബജറ്റിനെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നതാണ്. ബസുടമകൾക്ക് ന്യായമായ വരുമാനം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനൊപ്പം സാധാരണക്കാർക്ക് താങ്ങാനാവുന്ന നിരക്കിൽ യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള സൗകര്യവും നിലനിർത്തണം. വിദ്യാർഥികളുടെ യാത്രാസഹായം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സാമൂഹിക ബാധ്യതകൾ ആർക്കെല്ലാം എത്രത്തോളം വഹിക്കണമെന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ നയമുണ്ടാകണം. പൊതുതാൽപര്യത്തിനായി ഏർപ്പെടുത്തുന്ന ഇളവുകളുടെ ചെലവ് ആരാണ് വഹിക്കേണ്ടതെന്ന ചോദ്യത്തിന് സർക്കാർ കൃത്യമായ ഉത്തരം നൽകണം. നവംബർ മൂന്നുമുതൽ അനിശ്ചിതകാല പണിമുടക്കും സർവീസ് നിർത്തലാക്കലും നടത്തുമെന്ന ബസുടമകളുടെ പ്രഖ്യാപനവും സെക്രട്ടേറിയറ്റിന് മുന്നിലെ നിരാഹാരസമരവും സ്ഥിതിഗതികളുടെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പണിമുടക്ക് നീണ്ടുപോയാൽ ഏറ്റവും വലിയ ദുരിതം നേരിടേണ്ടിവരുന്നത് സമരത്തിൽ നേരിട്ട് പങ്കാളികളല്ലാത്ത സാധാരണക്കാരായിരിക്കും. ജോലിക്കും പഠനത്തിനും ചികിത്സയ്ക്കും മറ്റ് അടിയന്തര ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി ബസുകളെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം തടസ്സപ്പെടരുത്. അതിനാൽ സമരക്കാരും പൊതുജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സമചിത്തതയോടെ പെരുമാറണം. എന്നാൽ സമരം ഒഴിവാക്കാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കേണ്ട പ്രാഥമിക ഉത്തരവാദിത്വം സർക്കാരിനാണ്.
ചർച്ചയ്ക്ക് തയ്യാറാണെന്ന ഔപചാരിക പ്രഖ്യാപനങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം ജനങ്ങളുടെ ആശങ്ക അകറ്റാനാവില്ല. പരിഹാരത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന വ്യക്തമായ നിർദേശങ്ങളും തീരുമാനങ്ങളുമാണ് വേണ്ടത്. ബസുടമകളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ തൊഴിലാളികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയും യാത്രക്കാരുടെ താൽപര്യവും സർക്കാർ മറക്കരുത്. അതുപോലെ, പൊതുഗതാഗതത്തിന്റെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഉടമകളിലും തൊഴിലാളികളിലുമുണ്ട്. പരസ്പര അവിശ്വാസവും സമ്മർദതന്ത്രങ്ങളും പ്രശ്നം കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേയുള്ളൂ. സ്വകാര്യ ബസ് മേഖലയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ഉടമകളുടെ മാത്രം താൽപര്യമല്ല; പൊതുഗതാഗത സംവിധാനം നിലനിർത്താനുള്ള സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്. അതിനാൽ പ്രിയദർശിനി പദ്ധതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ വ്യക്തമായി വിലയിരുത്തുകയും കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ടിലെ ശുപാർശകൾ പരിശോധിച്ച് സമയബന്ധിതമായി നടപ്പാക്കുകയും വേണം. പരിഹരിക്കാനാകാത്ത നിർദേശങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനുള്ള ന്യായം പരസ്യമായി വിശദീകരിക്കണം. ഉടമകളെയും തൊഴിലാളികളെയും യാത്രക്കാരെയും വിശ്വാസത്തിലെടുത്തുള്ള തുറന്ന ചർച്ചയിലൂടെ തർക്കത്തിന് അന്തിമപരിഹാരം കണ്ടെത്തണം. പ്രഖ്യാപനങ്ങൾക്കപ്പുറം പ്രവർത്തനമാണ് ഭരണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത. പൊതുഗതാഗതം പ്രതിസന്ധിയിലാകുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലുമെത്തും. അതുകൊണ്ട് ഈ തർക്കത്തെ ബസുടമകളും സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലായി ചുരുക്കിക്കാണരുത്. സാമ്പത്തിക നിലനിൽപ്പും സാമൂഹിക നീതിയും ജനങ്ങളുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുമിച്ചുറപ്പിക്കുന്ന നയപരമായ തീരുമാനങ്ങളാണ് കേരളത്തിന് ആവശ്യം. റിപ്പോർട്ടുകൾ അലമാരയിൽ വിശ്രമിക്കട്ടെ; പരിഹാരങ്ങൾ ജനജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരട്ടെ. സർക്കാർ ഇനി കാത്തിരിക്കുകയല്ല, തീരുമാനമെടുക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.