ഈച്ചയെ കൊല്ലാൻ ചുറ്റികയെടുക്കുന്ന ഭരണകൂടം

പ്രതിഷേധങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന അധികാരം ജനാധിപത്യത്തെത്തന്നെയാണ് ഭയക്കുന്നത്

ജനാധിപത്യത്തിൽ വിയോജിപ്പുകൾ കുറ്റമല്ല; അവകാശമാണ്. പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്നുവെന്ന കാരണത്താൽ അവയെ അടിച്ചമർത്തുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനശിലകളെ തകർക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. വോട്ട് കൊള്ള ആരോപണങ്ങൾക്കെതിരായ പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ ഡൽഹിയിൽ സ്വീകരിച്ച നടപടികളും അതിനെതിരായ സുപ്രീംകോടതിയുടെ ഇടപെടലും ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: അധികാരത്തിന്റെ കരുത്ത് ജനങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കുന്നതിലാണോ, അതോ അവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലാണോ? ‘ഈച്ചയെ കൊല്ലാൻ ചുറ്റിക ഉപയോഗിക്കരുത്’ എന്ന സുപ്രീംകോടതിയുടെ പരാമർശം കേവലം ഒരു മുന്നറിയിപ്പല്ല. ജനാധിപത്യത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരപ്രയോഗത്തിന് അതിരുകളുണ്ടെന്ന ഭരണഘടനാപരമായ ഓർമപ്പെടുത്തലാണത്. പ്രതിഷേധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാമെന്നതുകൊണ്ട് ജനജീവിതം സ്തംഭിപ്പിക്കാനും പൊതുഗതാഗതം തടസ്സപ്പെടുത്താനും പൗരന്മാരുടെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഹനിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന് അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം ലഭിക്കുന്നില്ല. നിയമവും ക്രമവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നടപടികൾ ആനുപാതികവും ന്യായയുക്തവുമായിരിക്കണം. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവൽക്കാരാകേണ്ടവർതന്നെ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് വിലങ്ങിടുമ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ നടപടികൾ മാത്രമല്ല, ഭരണഘടനയോടുള്ള അതിന്റെ പ്രതിബദ്ധത കൂടിയാണ്. വോട്ടർപട്ടികയുടെ പ്രത്യേക തീവ്ര പരിഷ്കരണമായ എസ്.ഐ.ആറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ക്രമക്കേടുകൾ ആരോപിച്ച് പ്രതിപക്ഷം ഉയർത്തുന്ന പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് ജനാധിപത്യപരമായ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. വോട്ടവകാശം ഒരു പൗരന്റെ രാഷ്ട്രീയ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ്. ഒരാളുടെ വോട്ട് പട്ടികയിൽനിന്ന് അന്യായമായി നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയോ അർഹരായവർക്ക് വോട്ടവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരേണ്ടതുണ്ട്. ആരോപണങ്ങൾ പരിശോധിക്കപ്പെടുകയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടികളിൽ സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കുകയും വേണം. ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നവരെ നിശ്ശബ്ദരാക്കുന്നതല്ല, അവയ്ക്ക് വസ്തുനിഷ്ഠമായ മറുപടി നൽകുന്നതാണ് ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം.
മുഖ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിന്റെ രാജി ആവശ്യപ്പെട്ട് പ്രതിഷേധിക്കാനെത്തിയ കേരളത്തിലെ നേതാക്കളെ പൊലീസ് കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതിയും അവരുടെ സഞ്ചാരവും ആശയവിനിമയവും സംബന്ധിച്ച് ഉയർന്ന ആരോപണങ്ങളും ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം. മുൻ മുഖ്യമന്ത്രിയും മുതിർന്ന രാഷ്ട്രീയ നേതാവുമായ പിണറായി വിജയൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തതും മണിക്കൂറുകളോളം എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തതയില്ലാതിരുന്നുവെന്ന ആരോപണവും ഭരണകൂടത്തിന്റെ നടപടിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ സംശയങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. അറസ്റ്റ് നിയമാനുസൃതമായിരുന്നോ, തടങ്കലിൽ വെച്ചപ്പോൾ നിയമപരമായ അവകാശങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്നോ, നേതാക്കൾക്കും പ്രവർത്തകർക്കും ആവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അധികൃതർ വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകണം. ഒരു നേതാവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പദവിയോ പാർട്ടിയോ നോക്കിയല്ല പൗരാവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കേണ്ടത്. മുൻ മുഖ്യമന്ത്രിയായാലും സാധാരണക്കാരനായാലും നിയമത്തിന്റെ സംരക്ഷണം ഒരുപോലെയാണ്. രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളോട് മാന്യത പുലർത്തുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ദൗർബല്യമല്ല; ജനാധിപത്യപരമായ പക്വതയാണ്. നിയമവാഴ്ചയുടെ ശക്തി പ്രകടമാകേണ്ടത് എതിരാളികളെ എത്രത്തോളം നിയന്ത്രിക്കാനാകുന്നു എന്നതിലല്ല, അവർക്കുപോലും നിയമപരമായ അവകാശങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഉറപ്പാക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.
പ്രതിഷേധങ്ങളെ നേരിടാൻ മെട്രോ സ്റ്റേഷനുകൾ അടയ്ക്കുക, ട്രെയിൻ സർവീസുകൾ റദ്ദാക്കുക, റോഡുകൾ ബാരിക്കേഡുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തടയുക തുടങ്ങിയ നടപടികൾ സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നു. വിദ്യാർഥികൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കും രോഗികൾക്കും മുതിർന്ന പൗരന്മാർക്കും പൊതുഗതാഗതം അനിവാര്യമാണ്. പ്രതിഷേധക്കാരെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള പേരിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത് നീതീകരിക്കാനാവില്ല. സുരക്ഷാ മുൻകരുതലുകൾ ആവശ്യമായേക്കാം; എന്നാൽ അവ ജനജീവിതം സ്തംഭിപ്പിക്കുന്ന സമ്പൂർണ നിയന്ത്രണങ്ങളായി മാറരുത്. ഇതാണ് സുപ്രീംകോടതിയുടെ നിരീക്ഷണത്തിന്റെ പ്രസക്തി. മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ തടഞ്ഞുവെന്നോ അറസ്റ്റ് ചെയ്തുവെന്നോ അവരുടെ ഉപകരണങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്തുവെന്നോ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതും ഗൗരവത്തോടെ അന്വേഷിക്കപ്പെടണം. ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ജോലി അധികാരത്തെ പുകഴ്ത്തുക മാത്രമല്ല; അധികാരത്തോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും പൊതുജനങ്ങളെ വിവരമറിയിക്കുകയും ചെയ്യുക കൂടിയാണ്. പ്രതിഷേധം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നവരെ തടയുന്നത് സംഭവങ്ങളുടെ യാഥാർഥ്യം ജനങ്ങളിൽനിന്ന് മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ശ്രമമാണെന്ന സംശയത്തിന് ഇടനൽകും. അത്തരം നടപടികൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവയ്ക്ക് നിയമപരമായ വിശദീകരണം നൽകേണ്ട ബാധ്യത അധികൃതർക്കുണ്ട്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും സംസ്ഥാന ഭരണസംവിധാനവും സ്വീകരിച്ച ഇടപെടലുകൾക്ക് പ്രസക്തിയുണ്ട്. രാഷ്ട്രീയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്കപ്പുറം കേരളത്തിൽനിന്നുള്ള നേതാക്കളുടെ സുരക്ഷയും നിയമപരമായ സഹായവും ഉറപ്പാക്കാൻ ഇടപെടുന്നത് ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനവും തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഭിന്നതകൾ പൗരാവകാശ സംരക്ഷണത്തിന് തടസ്സമാകരുത്. അതേസമയം, ഏതു രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ ഇടപെടലായാലും അതിന്റെ മൂല്യം വിലയിരുത്തേണ്ടത് നിയമവാഴ്ചയും ജനാധിപത്യ മര്യാദകളും എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരിക്കണം.