ഉത്സവങ്ങളുടെ ഉല്ലാസവും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രൗഢിയും കേരളത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ നടുവിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ജീവന്റെ വേദന നമ്മൾ എത്രത്തോളം കാണുന്നു? ആന എഴുന്നള്ളിപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലവിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കപ്പുറം പുതിയ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഹൈക്കോടതി വ്യക്തമാക്കിയ സാഹചര്യത്തിൽ, ചർച്ചയുടെ ദിശ മാറേണ്ടത് നിയമപരിധിയിൽ നിന്ന് നൈതിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിലേക്കാണ്.
ഇപ്പോൾ തന്നെ കർശനമായ നിയമങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. ആനകൾ തമ്മിൽ കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് മീറ്റർ അകലം, എഴുന്നള്ളിപ്പ് സമയം പരമാവധി മൂന്ന് മണിക്കൂർ-ഇവ വെറും ചട്ടങ്ങളല്ല, ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നിർബന്ധിത രേഖകളാണ്. ചൂട് തരംഗ മുന്നറിയിപ്പുകൾ നിലനിൽക്കുന്ന കാലത്ത്, ഈ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടത് ഒരു നിയമ ബാധ്യത മാത്രമല്ല, മാനവിക ബാധ്യത കൂടിയാണ്. കേരളത്തിന്റെ ഉത്സവങ്ങൾ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രൗഢിയും ജനങ്ങളുടെ ആവേശവും ചേർന്ന ഒരനുഭവമാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ ആവേശത്തിനിടയിൽ നാം മറക്കുന്നത് ഒരു നിർണായക സത്യമാണ്; കാലാവസ്ഥയുടെ ക്രൂരമായ മാറ്റം. മുൻകാലങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇന്ന് ചൂട് വെറും അസൗകര്യമല്ല; മനുഷ്യജീവനെടുക്കും വിധം ഭീഷണിയായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉഷ്ണ തരംഗ മുന്നറിയിപ്പുകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തിൽ, ആന എഴുന്നള്ളിപ്പുകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആഘോഷങ്ങൾ വീണ്ടും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ട അനിവാര്യത ഉയർന്നിരിക്കുകയാണ്. സംഘാടകർ പലപ്പോഴും പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. എന്നാൽ, ആ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മനുഷ്യർക്കാണ്; ആനകൾക്ക് അതിനേക്കാൾ വേദനയേറെയാണ്. ചൂടിൽ കത്തുന്ന നിലത്ത് മണിക്കൂറുകൾ നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന അവയുടെ അവസ്ഥ, ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു നിലവിളിയാണ്. ആ ശബ്ദം കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സ് സമൂഹത്തിനുണ്ടാകണം. ഉത്സവങ്ങൾ മനുഷ്യരുടെ സന്തോഷത്തിനായി മാത്രമല്ല; അത് ജീവജാലങ്ങളോട് കരുതലോടെ നടത്തേണ്ട സാംസ്കാരിക പ്രകടനമാണ്. നെറ്റിപട്ടത്തിന്റെ തിളക്കത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ജീവനുണ്ട്- അത് വേദനിക്കുന്നതാണോ, അതോ അഭിമാനിക്കുന്നതാണോ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു. നിയമങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആഘോഷങ്ങളെ തടഞ്ഞിട്ടില്ല. മറിച്ച്, അവയെ കൂടുതൽ മാനുഷികവും സുരക്ഷിതവുമാക്കാനാണ് ലക്ഷ്യം. അതിനാൽ, നിയമത്തിന്റെ കർശനതയെ വിമർശിക്കാതെ, അതിന്റെ ആത്മാവിനെ ഉൾക്കൊള്ളുക തന്നെയാണ് ഉചിതം. ആവേശം നിയന്ത്രണങ്ങളോട് പോരാടേണ്ടതില്ല; മറിച്ച് അവയോട് ചേർന്ന് നിൽക്കണം. ഹൈക്കോടതി വ്യക്തമാക്കിയതു പോലെ, നിലവിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ തന്നെ പരമാവധി കർശനമാണ്. എന്നാൽ, ചട്ടങ്ങൾ മാത്രം പോര; അവ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള മനസാക്ഷിയും കരുതലും അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്.
മൂന്ന് മീറ്റർ അകലം, മൂന്ന് മണിക്കൂർ സമയപരിധി-ഇവ പുസ്തകത്തിലെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നിർബന്ധമായ അതിരുകളാണ്. ഈ അതിരുകൾ ലംഘിക്കുമ്പോൾ അപകടം മനുഷ്യർക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ തന്നെയാണ്. ഇന്ന് ചൂട് മനുഷ്യരെ പോലും തളർത്തുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ്. അപ്പോൾ, സംസാരിക്കാനോ പ്രതികരിക്കാനോ കഴിയാത്ത ആനകളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം കൂടിയാണ്. കത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ, ചൂടേറ്റ നിലത്ത് മണിക്കൂറുകളോളം നിൽക്കേണ്ടി വരുന്ന അവയുടെ ശരീരം സഹിക്കുന്ന വേദന, നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിശ്ശബ്ദ നിലവിളിയാണ്. ആനകളുടെ ശാരീരിക-മാനസിക സമ്മർദ്ദം പലപ്പോഴും അപകടകരമായ പെരുമാറ്റത്തിലേക്കും വഴിവെക്കാം; അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിനും ഭീഷണിയാകുന്നു. സംഘാടകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ യാഥാർഥ്യമാണെങ്കിലും, അവയെ മറികടക്കാൻ കഴിയാത്തതല്ല. ആഘോഷങ്ങളുടെ രൂപരേഖകൾ കാലാനുസൃതമായി മാറ്റേണ്ടതുണ്ട്. പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നത് അതിന്റെ ആത്മാവാണ്, രൂപമല്ല. ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കി ഒരു ആചാരവും നിലനിൽക്കാനാവില്ല. ഇത് വെറും മൃഗസംരക്ഷണ പ്രശ്നമല്ല ; ഇത് മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ നൈതിക നിലപാടിന്റെ പരീക്ഷണമാണ്.
ചൂട് മനുഷ്യജീവനെടുക്കുന്ന ഘട്ടത്തിൽ, അതേ ചൂടിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിൽക്കുന്ന ആനകളെ ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുന്നത് ന്യായീകരിക്കാനാകുമോ? നെറ്റിപട്ടത്തിന്റെ തിളക്കത്തിനുള്ളിൽ എരിയുന്ന ജീവനെ കാണാതെ പോകുന്നത് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ പരാജയമാണ്. നിയമങ്ങൾ ചട്ടക്കൂട് മാത്രമാണ്. അവയ്ക്ക് ജീവൻ നൽകേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയാണ്. ആവേശം നിയന്ത്രണങ്ങളെ തള്ളിപ്പറയാതെ, അവയെ ഉൾക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോകണം. ആഘോഷങ്ങൾ സന്തോഷത്തിനായിരിക്കണം, വേദനയ്ക്കല്ല.ഇന്നത്തെ ചൂട് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. മനുഷ്യനും മൃഗവും ഒരുപോലെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സമതുലിത സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കണമെങ്കിൽ, ഇത്തരം ഘട്ടങ്ങളിൽ നാം എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് ഭാവിയെ നിർണ്ണയിക്കുക. ആനകളുടെ നിശ്ശബ്ദത കേൾക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന്, ആഘോഷങ്ങളുടെ ശബ്ദവും ഒടുവിൽ ശൂന്യമായിത്തീരും.
ഇത് ഒരു നിയമ ചർച്ചയല്ല-മനുഷ്യനും മൃഗവും ഒരുപോലെ ജീവിക്കാൻ ഉള്ള അവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന ചിന്തയാണ്. ആനകളുടെ നിശ്ശബ്ദത നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആഘോഷങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിനും അർഥമില്ല.