പി.സി. ജോഷിയുടെയും രാജേശ്വര റാവുവിൻ്റെയും പി.കൃഷ്ണപ്പിള്ളയുടെയുമൊക്കെ സ്മരണകളുറങ്ങുന്ന ഈ പാർട്ടി ഓഫീസിൽ നിന്ന് എന്നെ മന്ത്രിയായി ചുമതലപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞുവിട്ട് അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞ് കയറി വരുമ്പോൾ “മുതലാളി രാജൻ” എന്ന പേര് കേട്ടില്ലല്ലോ? കൂലിപ്പണിക്കാരൻ രാജൻ എന്നു പറയുന്നതിൽ ആത്മാഭിമാനമുള്ളയാളാണ് ഞാൻ…” ഇന്നലെ സി.പി.ഐ സംസ്ഥാന കമ്മിറ്റി ഓഫീസിൽ മാധ്യമങ്ങളെ കണ്ട മന്ത്രി കെ.രാജന്റെ വാക്കുകളാണിത്. ഈ വാക്കുകളിൽ എല്ലാമുണ്ട്. മന്ത്രി രാജന് നേരെയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൂലിപ്പണിക്കാരൻ എന്ന അധിക്ഷേപ പരിഹാസ വാക്കുയർന്നത്. പൊതുജീവിതത്തിൽ ഭാഷയുടെ നിലവാരം വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് നാം. ദുരിതബാധിതർക്കായി നിർമ്മിച്ച വീടുകളിൽ ഉണ്ടായതായി ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന വീഴ്ചകൾ പരിശോധിക്കാൻ സ്ഥലത്തെത്തിയ മന്ത്രി കെ.രാജൻ നേരിട്ട അപമാനം, ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരായ ആക്രമണമെന്നതിലുപരി സമൂഹത്തിന്റെ മൂല്യബോധത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളിയുമാണ്.
“കൂലിപ്പണി” എന്ന പദം അധിക്ഷേപമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്, തൊഴിൽ എന്ന ആശയത്തോട് തന്നെ നിഷേധാത്മകമായ സമീപനം കാണിക്കുന്ന അപകടകരമായ പ്രവണതയെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു. ഒരു ജനപ്രതിനിധിയുടെ കടമ എന്താണ്? പൊതുജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുകയും, സംഭവസ്ഥലത്തെത്തി വിലയിരുത്തുകയും, പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. അതാണ് മന്ത്രി ചെയ്തതും. ദുരന്തത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കായി അടിയന്തര അടിസ്ഥാനത്തിൽ പണിത വീടുകളിൽ വീഴ്ചകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് പരിശോധിക്കുക ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ആ ഉത്തരവാദിത്തബോധത്തെ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കാം, വിമർശിക്കാം; പക്ഷേ, അതിനെ വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം അല്ല. മുൻകാലങ്ങളിൽ തന്നെ രാഷ്ട്രീയ വേദികളിൽ വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങൾ വർധിച്ചുവരുന്നതായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പിണറായി വിജയനെതിരായ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ പരാമർശങ്ങൾ മുതൽ, വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾക്കുമേൽ ഉണ്ടായ അപമാനങ്ങൾ വരെ; ഇവയെല്ലാം ഒരേ ദിശയിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്: ആശയങ്ങൾക്കു പകരം വ്യക്തികളെ ആക്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം. തൊഴിൽ ഏതായാലും അതിന് സ്വന്തം മാന്യതയുണ്ട്. “കൂലിപ്പണി” എന്നത് ഒരു സമൂഹത്തെ നിലനിർത്തുന്ന അടിത്തറയാണ്. ആ വാക്കിനെ അധിക്ഷേപമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിലൂടെ, നാം നിഷേധിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെയല്ല-അവന്റെ അധ്വാനത്തെയും, അവന്റെ ജീവിതത്തെയും, അതിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്ന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെയുമാണ്. വിയർപ്പുകൊണ്ട് നേടിയ മാന്യതയെ വാക്കുകളാൽ തകർക്കാനുള്ള അവകാശം ആരും നേടിയിട്ടില്ല. സമൂഹത്തിൽ ആശയഭിന്നതകൾ സ്വാഭാവികമാണ്. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. പക്ഷേ, അതിന് അതിരുകളുണ്ട്. ആ അതിരുകൾ ലംഘിക്കുമ്പോൾ അത് ജനാധിപത്യ സംവാദമല്ല, വെറും ശബ്ദകലഹമാത്രമാണ്. എതിരാളിയെ വിമർശിക്കാം, പക്ഷേ അവനെ അപമാനിക്കേണ്ടതില്ല. ആശയങ്ങളെ തർക്കിക്കാം, പക്ഷേ വ്യക്തിത്വത്തെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം മൗനമാണ്.
ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോഴും, സമൂഹത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾ പലപ്പോഴും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു. ഈ മൗനം തന്നെ അപമാനഭാഷയ്ക്ക് പ്രോത്സാഹനമായി മാറുന്നു. അതിനാൽ, ഇത്തരം പ്രവണതകൾക്കെതിരെ വ്യക്തമായ നിലപാട് എടുക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്-രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും, സാമൂഹിക സംഘടനകളും, പൊതുജനങ്ങളും ഒരുപോലെ. ദുരിതബാധിതരുടെ വേദനയാണ് ഇന്നത്തെ പ്രധാന വിഷയം. അവരുടെ വീടുകളിൽ വിള്ളലുണ്ടോ എന്നതാണ് പരിശോധിക്കേണ്ടത്-അവരെ സഹായിക്കാൻ എത്തുന്നവരെ അപമാനിക്കലല്ല. ദുരന്തത്തിന്റെ മുറിവുകൾ ഇനിയും മായാത്തവരാണ് അവിടെ കഴിയുന്നത്. അവരുടെ ജീവിതത്തെ രാഷ്ട്രീയ വാക്കേറ്റങ്ങളുടെ അരങ്ങാക്കി മാറ്റുന്നത് അനീതിയാണ്. അവസാനം, ഈ സംഭവങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു സത്യമാണ്: അധികാരം, പദവി, രാഷ്ട്രീയ വിജയം-ഇവയെക്കാൾ വലിയത് മനുഷ്യനും മനുഷ്യത്വവുമാണ്. വാക്കുകൾക്ക് ശക്തിയുണ്ട്; അവക്ക് സൃഷ്ടിക്കാനും നശിപ്പിക്കാനും കഴിയും. അതിനാൽ, ഓരോ വാക്കും ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഉപയോഗിക്കണം.
അപമാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഈ കാലത്ത്, മാന്യതയുടെ ഭാഷ തിരികെ പിടിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കൂട്ടുത്തരവാദിത്വമാണ്. അതാണ് ഒരു സാംസ്കാരിക സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടയാളം.