ഭരണഘടനയ്ക്കു മുകളിൽ ആരുമില്ല

ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും അതിരുകൾക്കപ്പുറം വിശാലവും വികസിതവുമായ ജനാധിപത്യ-മതനിരപേക്ഷ മൂല്യങ്ങളിലാണ് ഇന്ത്യ എന്ന രാഷ്ട്രം പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഭാഷകളുടെയും സംസ്കാരങ്ങളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും വൈവിധ്യത്തെ ഒരുമയുടെ നൂലിൽ കോർത്തിണക്കിയതാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവ്. ആ ആത്മാവിന്റെ കരുത്തിലാണ് രാജ്യം ഇന്നുവരെ മുന്നോട്ടുപോയത്. എന്നാൽ സമീപകാലത്ത് മതം, ജാതി, വർഗം, രാഷ്ട്രീയ വിശ്വാസം എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നത് ആശങ്കാജനകമാണ്. ഇന്ന് പൊതുരംഗത്ത് നടക്കുന്ന ഏതു കാര്യത്തിനും മതവും ജാതിയും ചേർത്ത് വായിക്കുന്ന പ്രവണത വർധിച്ചുവരികയാണ്. വ്യക്തികളുടെ കഴിവിനും പ്രവർത്തനത്തിനും പകരം അവരുടെ മതവും ജാതിയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് സമൂഹം പതുക്കെ നീങ്ങുകയാണ്. ചരിത്രത്തെയും വർത്തമാനത്തെയും ഭാവിയെയും പോലും ഇത്തരം ചിന്താഗതികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുനർനിർവചിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നു. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾക്കു തന്നെ വെല്ലുവിളിയാകുന്ന ഈ പ്രവണത രാജ്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഐക്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. അത്തരം ശ്രമങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനം അടുത്തിടെ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ജനപ്രതിനിധികളുടെ സത്യപ്രതിജ്ഞാ ചടങ്ങുകളിലും കണ്ടു. തിരുവനന്തപുരം കോർപ്പറേഷൻ, പാലക്കാട് നഗരസഭ, കോട്ടയം മുനിസിപ്പാലിറ്റി, തൃശൂർ കോർപ്പറേഷൻ തുടങ്ങി വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ചില ജനപ്രതിനിധികൾ ഭരണഘടന നിർദേശിക്കുന്ന രീതിക്ക് വിരുദ്ധമായി ദൈവങ്ങളുടെയും വ്യക്തികളുടെയും പേരിൽ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തത് വലിയ വിവാദത്തിന് വഴിവെച്ചു. ഇവിടെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഓരോ പൗരനും തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനും ആരാധിക്കാനും ഭരണഘടന പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നുണ്ട്. ആ അവകാശത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ നിയന്ത്രിക്കാനോ ആർക്കും അധികാരമില്ല. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തി പൊതുപദവിയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം അല്ലെങ്കിൽ അവർ ഇനി ഒരു മതവിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രമോ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രമോ പ്രതിനിധിയല്ല. മുഴുവൻ ജനങ്ങളുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അധികാരമേൽക്കുന്ന നിമിഷം വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസങ്ങളേക്കാൾ മുകളിലായി ഭരണഘടനയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. രാജ്യത്തെ എല്ലാ ഭരണഘടനാപദവികളിലേക്കും അധികാരമേൽക്കുമ്പോൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സത്യപ്രതിജ്ഞയുടെ മാതൃക അതിനാലാണ് ദൈവനാമത്തിലോ ദൃഢപ്രതിജ്ഞയിലോ ഒതുക്കിയിരിക്കുന്നത്. അത് ഒരു മതവിശ്വാസത്തെ ഉയർത്തിക്കാട്ടാനോ മറ്റൊന്നിനെ താഴ്ത്തിക്കാണിക്കാനോ അല്ല; ഭരണഘടനയാണ് എല്ലാവർക്കും മുകളിലുള്ള പരമാധികാര രേഖയെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാനാണ്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറ അതാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിനെ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കേരള ഹൈക്കോടതിയുടെ ഇടപെടൽ ഏറെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നതാണ്. ജനപ്രതിനിധികളുടെ സത്യപ്രതിജ്ഞ ഭരണഘടനാ വ്യവസ്ഥകൾക്ക് അനുസൃതമായിരിക്കണമെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത് ഒരു നിയമപരമായ നിർദേശം മാത്രമല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾക്കുള്ള ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുമാണ്. വ്യക്തികളുടെ ആരാധനാ വിശ്വാസങ്ങൾ എത്ര വിശുദ്ധമാണെങ്കിലും ഭരണഘടനാ ചുമതലകൾ നിർവഹിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് മുകളിലാണ് ഭരണഘടനയെന്ന സന്ദേശമാണ് ഈ വിധി നൽകുന്നത്. നീതിപീഠങ്ങളുടെ ഇത്തരം ഇടപെടലുകൾ രാജ്യത്തിന്റെ മതനിരപേക്ഷ സ്വഭാവത്തെയും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ അനിവാര്യമാണ്. കാരണം ഭരണഘടനയെ മറികടന്ന് വ്യക്തിവിശ്വാസങ്ങളെയോ മതപരമായ അടയാളങ്ങളെയോ പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമാക്കാൻ അനുവദിച്ചാൽ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും പ്രതിഫലിക്കും. ഭരണനിർവഹണം മുതൽ വിദ്യാഭ്യാസം വരെ, നിയമനങ്ങൾ മുതൽ സാമൂഹിക നീതി വരെ എല്ലാം വിഭജനത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ കാണപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് രാജ്യം വഴുതിവീഴും. മതവും ജാതിയും മനുഷ്യരുടെ ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ തിരിച്ചറിയലുകളാണ്. അവ ആശയങ്ങളാണ്, സന്ദേശങ്ങളാണ്, വിശ്വാസങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അവയെ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളാക്കാനും സമൂഹത്തെ വേർതിരിക്കാനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിക്ക് ഭീഷണിയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ശക്തി വൈവിധ്യത്തിലാണ്; ആ വൈവിധ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന കവചമാണ് ഭരണഘടന. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ന് ഏറ്റവും ശക്തമായി ഉയർത്തിപ്പറയേണ്ട സന്ദേശം ഇതാണ്: വ്യക്തിയുടെ വിശ്വാസം വിശുദ്ധമാണ്; പക്ഷേ പൊതുപദവിയിൽ ഭരണഘടന അതിനുമപ്പുറം വിശുദ്ധമാണ്. ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവകാശം ഓരോരുത്തർക്കുമുണ്ട്. എന്നാൽ ജനാധിപത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം എല്ലാവർക്കുമുണ്ട്. ആ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പേര് തന്നെയാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന. അതിനുമുകളിൽ ആരുമില്ല.