തെരുവിലെ ശബ്ദത്തെ ലാത്തികൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദമാക്കാനാകില്ല

ഡൽഹി വീണ്ടും ഒരു ചരിത്ര മുഹൂർത്തത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഉത്സവമല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരീക്ഷണഘട്ടമാണ്. നീറ്റ് പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിനെതിരെ രാജ്യത്തെ വിദ്യാർത്ഥികളും യുവജനങ്ങളും ഉയർത്തിയ പ്രതിഷേധം ഒരു പരീക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതിഷേധം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് രാജ്യത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തോടുള്ള വിശ്വാസം തകർന്നതിന്റെ വേദനയും, അവസരസമത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട തലമുറയുടെ നിലവിളിയുമായിരുന്നു. ഒരു വിദ്യാർഥി വർഷങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നത് ഒരു പരീക്ഷ വിജയിക്കാനാണ്. എന്നാൽ പരീക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ തകരുന്നത് ഒരു പരീക്ഷയല്ല; ലക്ഷക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. ഈ യാഥാർഥ്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനുപകരം പ്രതിഷേധിക്കുന്നവരെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള സമീപനമാണ് കേന്ദ്രസർക്കാർ സ്വീകരിച്ചതെന്ന വിമർശനം രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ശക്തമാവുകയാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമെന്നും കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി ധർമ്മേന്ദ്ര പ്രധാൻ രാജിവെക്കണമെന്നുമുള്ള ആവശ്യവുമായി വിദ്യാർത്ഥികളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും ആരംഭിച്ച സത്യാഗ്രഹം ദിവസങ്ങൾക്കകം ദേശീയ പ്രക്ഷോഭമായി വളർന്നു. സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയ സാമൂഹിക പ്രവർത്തകൻ സോനം വാങ്ചുക്കിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തതും, തുടർന്ന് സമരം കൂടുതൽ ശക്തമായതും രാജ്യത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. പ്രതിഷേധം സംവാദത്തിലൂടെ പരിഹരിക്കേണ്ട വിഷയമായിരിക്കെ, ശക്തിപ്രയോഗത്തിലൂടെ നേരിടാൻ ശ്രമിച്ചതാണ് ആശങ്കാജനകം. പാർലമെന്റിന്റെ സമ്മേളനം ആരംഭിച്ച ദിനത്തിൽ തന്നെ പ്രതിപക്ഷം ഈ വിഷയം സഭയിൽ ഉന്നയിച്ചു. വിശദമായ ചർച്ചയും സർക്കാരിന്റെ വ്യക്തമായ മറുപടിയും പ്രതീക്ഷിച്ച ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചത് സംഘർഷഭരിതമായ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു. ലോക്സഭാ പ്രതിപക്ഷ നേതാവടക്കമുള്ള ജനപ്രതിനിധികൾ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ വസതിയിലേക്ക് പ്രതിഷേധ മാർച്ച് നടത്തിയപ്പോൾ, അവരെ തടയുകയും ബലമായി അറസ്റ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്ത ദൃശ്യങ്ങൾ രാജ്യത്തെ ജനാധിപത്യബോധത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഒരു ജനാധിപത്യത്തിൽ പ്രതിഷേധം കുറ്റമല്ല. പ്രതിഷേധം ഭരണകൂടത്തിന് എതിരായ യുദ്ധവുമല്ല. അത് ഭരണാധികാരികളെ ഉത്തരവാദിത്തം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശമാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ ലാത്തികൊണ്ടും കണ്ണീർവാതകവും അറസ്റ്റുകളും ഉപയോഗിച്ച് നേരിടുന്ന രീതി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യകരമായ വളർച്ചയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഗുണകരമാകില്ല. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത അധികാരം ഒടുവിൽ സ്വന്തം പ്രതിധ്വനി മാത്രമാണ് കേൾക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം തെരുവുകളിലൂടെ എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരവും വിദ്യാർത്ഥി പ്രക്ഷോഭങ്ങളും കർഷകസമരങ്ങളും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ജനാധിപത്യത്തെ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തിയവയാണ്. അത്തരം ചരിത്രമുള്ള രാജ്യത്ത് പ്രതിഷേധിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളെ കുറ്റവാളികളെപ്പോലെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്ക് യോജിച്ചതല്ല. ഭരണകൂടം ഓർക്കേണ്ട മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യമുണ്ട്. അധികാരം ശാശ്വതമല്ല; ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ് ശാശ്വതം. ആ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അധികാരത്തിന്റെ മതിലുകൾ എത്ര ശക്തമായാലും അവ നിലനിൽക്കില്ല. ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകേണ്ടിടത്ത് ബലപ്രയോഗം മറുപടിയാകുമ്പോൾ ഭരണത്തിന്റെ ധാർമിക അടിത്തറയാണ് ദുർബലമാകുന്നത്. നീറ്റ് പരീക്ഷാ വിവാദത്തിൽ സമഗ്രവും സുതാര്യവുമായ അന്വേഷണം നടത്തുക, കുറ്റക്കാർക്കെതിരെ മാതൃകാപരമായ നടപടി സ്വീകരിക്കുക, പരീക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത പുനഃസ്ഥാപിക്കുക, വിദ്യാർഥികളുടെയും രക്ഷിതാക്കളുടെയും ആശങ്കകൾ പരിഹരിക്കുക-ഇവയാണ് ഇന്ന് രാജ്യത്തിന് ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമായ നടപടികൾ. അതിന് പകരം പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നത് പ്രശ്നത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുകയേ ചെയ്യൂ. ജനാധിപത്യം എന്നത് അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല; ഓരോ ദിവസവും ചോദ്യം ചെയ്യാനും അഭിപ്രായം പറയാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും ഭരണകൂടത്തോട് ഉത്തരവാദിത്തം ആവശ്യപ്പെടാനുമുള്ള അവകാശം കൂടിയാണ്. ആ അവകാശത്തെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ സർക്കാരിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ബാധ്യത. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദത്തെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത ഒരു ഭരണകൂടം ഭാവിയുടെ ശബ്ദത്തെയാണ് അവഗണിക്കുന്നത്. തെരുവുകളെ ഭയക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കലും വിജയിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം, ലാത്തികൊണ്ട് ശരീരത്തെ തളർത്താനാകാം; പക്ഷേ സത്യത്തിനുവേണ്ടി ഉയരുന്ന ശബ്ദത്തെ ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാക്കാനാവില്ല. ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള സമയം ഇപ്പോഴാണ്. ഭരണകൂടം ബലത്തിന്റെ ഭാഷ ഉപേക്ഷിച്ച് സംവാദത്തിന്റെ ഭാഷ സ്വീകരിക്കണം. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവി രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലുകളുടെ ഇരയാകരുത്. കാരണം, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ ആയുധങ്ങളിലല്ല; തന്റെ യുവതലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ജനാധിപത്യബോധത്തിലാണ്.