ഇനിയൊരു മെസിക്കാലമില്ല.
മാന്ത്രിക നിമിഷങ്ങൾ ഇനി ഓർമകളിൽ മാത്രം.
രണ്ട് പതിറ്റാണ്ട് ലോകം കണ്ടത് ഒരു ഫുട്ബോൾ താരത്തെയല്ല; പന്തിനെ കാലിൽ ഒതുക്കിയ ഒരു കലാകാരനെയായിരുന്നു. ഇടംകാലിൽനിന്ന് പിറന്ന മഴവില്ലുകൾ, പ്രതിരോധനിരകളെ കീറിമുറിച്ചുള്ള മുന്നേറ്റങ്ങൾ, ഗോൾകീപ്പർ ചിന്തിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് വലകുലുക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ-മെസി കളിച്ചപ്പോൾ ഫുട്ബോൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരായി മാറി. 2005-ൽ ഹംഗറിക്കെതിരെ അർജന്റീന കുപ്പായത്തിൽ അരങ്ങേറ്റം. ആദ്യ മത്സരത്തിൽ ചുവപ്പുകാർഡ്. അവിടെനിന്ന് തുടങ്ങിയത് ചരിത്രമായിരുന്നു. ലോകകപ്പുകൾ വന്നു, പരാജയങ്ങൾ വന്നു, കണ്ണീരൊഴുക്കിയ രാത്രികളും വന്നു. 2014-ലെ ഫൈനൽ തോൽവി. പിന്നാലെ കോപ്പ അമേരിക്ക ഫൈനലുകളിലെ വേദന. 2016-ൽ ചിലിക്കെതിരായ ഷൂട്ടൗട്ടിൽ കിക്ക് പാഴാക്കിയ ശേഷം കളത്തിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ മെസിയെ ലോകം കണ്ടു. ‘ഞാൻ നിർത്തുന്നു’ എന്ന പ്രഖ്യാപനവും കേട്ടു. പക്ഷേ മെസിക്ക് അർജന്റീനയെ ഉപേക്ഷിക്കാനായില്ല. അർജന്റീനയ്ക്കും മെസിയെ വിട്ടുകൊടുക്കാനായില്ല. 2022-ൽ സൗദി അറേബ്യക്കെതിരായ തോൽവിയിൽ തുടങ്ങിയ ലോകകപ്പ് യാത്ര ഒടുവിൽ ഫ്രാൻസിനെതിരായ അവിസ്മരണീയ ഫൈനലിൽ ലോകകിരീടത്തിൽ അവസാനിച്ചു. രണ്ട് ഗോളുകൾ, ഷൂട്ടൗട്ടിലെ നിർണായക കിക്ക്-കാത്തിരുന്ന കിരീടം മെസിയുടെ കൈകളിലെത്തി. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പിന്തുടർന്ന സ്വപ്നത്തിന് ഒടുവിൽ മറുപടി ലഭിച്ചു. പക്ഷേ വിജയത്തിനപ്പുറം മെസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു വേദനയുണ്ടായിരുന്നു-അച്ഛൻ ഹോർഹെ മെസി. മകന്റെ ഓരോ ഉയർച്ചയിലും താഴ്ചയിലും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ വേർപാട് മെസിയുടെ തീരുമാനത്തെ സ്വാധീനിച്ചുവെന്നത് പടിയിറക്കത്തിന് കൂടുതൽ വൈകാരികത നൽകുന്നു. മെസി ഇനി അർജന്റീന കുപ്പായത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹം സമ്മാനിച്ച ഓർമകൾക്ക് വിരമിക്കലില്ല. പന്ത് കാലിൽ കിട്ടിയാൽ ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ചലമാകുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ ഇനി ചരിത്രമാണ്. സ്റ്റേഡിയങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ മുഴങ്ങില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഫുട്ബോൾ പ്രേമികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആ ഇടംകാലിന്റെ മായാജാലം എന്നും തുടരും.
മെസി ഒരു കളിക്കാരനായിരുന്നില്ല.
ഒരു കാലഘട്ടമായിരുന്നു.
ആ കാലഘട്ടത്തിന് തിരശ്ശീല വീഴുമ്പോൾ, ലോക ഫുട്ബോൾ ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിച്ചറിയുന്നു-
ചില ഇതിഹാസങ്ങൾ കളം വിടും; ഇതിഹാസങ്ങൾക്കൊരിക്കലും വിടപറയാനാവില്ല.