സ്ത്രീയെ അപമാനിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് അതിന്റെ റോഡുകളുടെയും പാലങ്ങളുടെയും ഉയരം നോക്കിയല്ല; സ്ത്രീകൾക്ക് ആ സമൂഹം നൽകുന്ന ബഹുമാനത്തിന്റെ അളവുകൊണ്ടാണ്. ആ അളവുകോലിൽ നോക്കുമ്പോൾ, സമീപകാലത്ത് രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ നാവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ചില വാക്കുകൾ കേരളം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സമൂഹത്തിന് വലിയ അപമാനമാണ്. കേരള ഗതാഗത മന്ത്രി സി.പി. ജോൺ നടത്തിയ പരാമർശങ്ങൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണമാണ്. കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി.യിലെ സ്ത്രീകൾക്കുള്ള സൗജന്യ യാത്രയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ‘ബസിൽ കയറാൻ കാശില്ലെന്ന് പറയുന്ന സ്ത്രീകൾ കുട്ടികളെ സ്വകാര്യ സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു’, ‘ജനങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യം അഭിനയിക്കുന്നു’ എന്ന തരത്തിലുള്ള പരാമർശങ്ങൾ ഒരു മന്ത്രിയുടെ നാവിൽ നിന്ന് വരാൻ പാടില്ലാത്തവയാണ്. ഭരണാധികാരിയുടെ വാക്കുകൾ വെറും അഭിപ്രായമല്ല; അത് സർക്കാരിന്റെ മനോഭാവമായി സമൂഹം വായിക്കും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത്തരം പ്രസ്താവനകൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പിഴവ് മാത്രമല്ല, ഭരണത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യവുമാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് സൗജന്യ യാത്ര നൽകിയത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ഔദാര്യമല്ല. അത് ജനങ്ങൾക്ക് നൽകിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമാണ്. നികുതിപ്പണംകൊണ്ടാണ് സർക്കാർ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അതിനാൽ സർക്കാർ നൽകുന്ന ക്ഷേമപദ്ധതികൾ ജനങ്ങളുടെ അവകാശമാണ്; അധികാരത്തിലുള്ളവരുടെ ദാനമല്ല. ആ അവകാശം ഉപയോഗിക്കുന്നവരെ പരിഹസിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്വങ്ങളോടുള്ള അനാദരവാണ്. ഓരോ സ്ത്രീക്കും സ്വന്തം ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്. മക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ക്രമീകരണം, യാത്രയുടെ ആവശ്യകത-ഇതെല്ലാം അവർ നേരിടുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളാണ്. ആ യാഥാർഥ്യങ്ങളെ അറിയാതെയും മനസ്സിലാക്കാതെയും പൊതുവേദിയിൽ വിധി പറയുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ ധാർഷ്ട്യമാണ്. ബസിൽ കയറുന്ന സ്ത്രീയെ കാണാൻ എളുപ്പമാണ്; എന്നാൽ അവൾ പുലർച്ചെ മുതൽ രാത്രി വരെ വഹിക്കുന്ന കുടുംബഭാരവും തൊഴിൽഭാരവും സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദവും കാണാൻ കഴിയണം. അതാണ് ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ കാഴ്ചപ്പാട്. അതിലേറെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നത്, വിവാദം ഉയർന്ന ശേഷവും പ്രസ്താവനകളെ ന്യായീകരിക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളാണ്. തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ അത് സമ്മതിക്കുന്നതാണ് ജനാധിപത്യ നേതൃത്വത്തിന്റെ മഹത്വം. ന്യായീകരണങ്ങൾ തേടുന്നത് തെറ്റിനെ കൂടുതൽ വലുതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പൊതുജീവിതത്തിലുള്ളവർക്ക് അഹങ്കാരത്തേക്കാൾ വിനയമാണ് ചേരുക. ഇത് കേരളത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന പ്രശ്നമല്ല. തമിഴ്നാട്ടിൽ ഉദയനിധി സ്റ്റാലിന്റെ വിവാദ പരാമർശവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ പ്രതിഷേധങ്ങളും ഒരേ യാഥാർഥ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. രാഷ്ട്രീയം എത്ര കടുത്തതായാലും സ്ത്രീകളുടെ അന്തസ്സിനെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു ന്യായീകരണവുമില്ല. എതിരാളിയെ ആക്രമിക്കാൻ സ്ത്രീയെ ആയുധമാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ജനാധിപത്യത്തിന് ഭൂഷണമല്ല. ഇന്ന് പൊതുപ്രവർത്തകരുടെ ഓരോ വാക്കും നിമിഷങ്ങൾക്കകം കോടിക്കണക്കിന് ആളുകളിലേക്ക് എത്തുന്ന കാലമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം വേണം. പ്രസംഗം കഴിഞ്ഞാൽ വാക്കുകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല; അവ സമൂഹത്തിൽ ചിന്തകളും മനോഭാവങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു നേതാവിന്റെ തെറ്റായ വാക്ക് സ്ത്രീകളെതിരായ സാമൂഹിക മുൻവിധികൾക്ക് വളമാകരുത്. ചരിത്രം സാക്ഷിയാണ്-ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ സ്ത്രീകളുടെ പങ്ക് പകരംവെക്കാനാവാത്തതാണ്. ശാസ്ത്രം മുതൽ സൈന്യം വരെ, വിദ്യാഭ്യാസം മുതൽ ഭരണകൂടം വരെ, കൃഷി മുതൽ ബഹിരാകാശം വരെ സ്ത്രീകൾ സ്വന്തം കഴിവ് തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുടുംബത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്നതും സമൂഹത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നതും പലപ്പോഴും അവർ തന്നെയാണ്. അങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെ പരിഹസിക്കുന്നത് അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെയും അപമാനിക്കുന്നതാണ്. സ്ത്രീസമത്വം പ്രസംഗവേദികളിലെ മുദ്രാവാക്യമാകരുത്; ഭരണത്തിന്റെ ഭാഷയിലും നയങ്ങളിലും പെരുമാറ്റത്തിലും പ്രതിഫലിക്കണം. ഒരു കൈകൊണ്ട് സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും മറുകൈകൊണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയം ആത്മവഞ്ചനയാണ്. രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ ഓർക്കേണ്ട ഒരു സത്യമുണ്ട്. അധികാരം ശാശ്വതമല്ല, പക്ഷേ അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ചരിത്രത്തിൽ ശാശ്വതമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടും. സമൂഹത്തെ ഉയർത്തുന്ന വാക്കുകളാണോ, സമൂഹത്തെ അപമാനിക്കുന്ന വാക്കുകളാണോ അവർ ചരിത്രത്തിന് സമ്മാനിക്കുന്നത് എന്നതാണ് യഥാർഥ വിലയിരുത്തൽ. ഇനി എങ്കിലും പൊതുപ്രവർത്തകർ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം-സ്ത്രീകൾ കരുണ അർഹിക്കുന്നവരല്ല; അവർ ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നവരാണ്. അവർ ആനുകൂല്യങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കൾ മാത്രമല്ല; ഈ നാടിന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെയും കുടുംബവ്യവസ്ഥയുടെയും ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും കരുത്താണ്. അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും സമൂഹത്തിന്റെ മുഖത്തേറ്റ അടിയാണ്. സ്ത്രീയെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കാത്ത രാഷ്ട്രീയം ഒരിക്കലും പുരോഗതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം ആകില്ല. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർഥ ശക്തി അധികാരത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലല്ല, സ്ത്രീയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഭരണസംസ്കാരത്തിലാണ്.