ആഭ്യന്തരമന്ത്രീ, ഈ ഒളിച്ചോട്ടം അങ്ങേക്ക് ചേർന്നതല്ല

18 നാൾ ഇന്ത്യയുടെ പാർലമെന്റ് പ്രക്ഷുബ്ധവും തടസപ്പെടുകയുമാണ്. പ്രതിപക്ഷ കക്ഷികൾ ഒരു ആവശ്യം മാത്രം ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തരമന്ത്രി സഭയിൽ വന്ന് മറുപടി പറയണം… കക്ഷികൾക്കും വ്യക്തികൾക്കുമെല്ലാം രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങളുണ്ടാവാം. പക്ഷേ, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന സഭാതലം മലിനമാകാൻ പാടില്ല. അവിടെ സുതാര്യതയില്ലെങ്കിൽ മാനക്കേട് രാജ്യത്തിന് ആകെയാണ്. നീറ്റ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള മത്സരപ്പരീക്ഷകൾ ഒരു പരീക്ഷയുടെ നാലുമതിലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന വിഷയമല്ല. വർഷങ്ങളോളം ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് പഠിച്ചും കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും മാനസികവുമായ പിന്തുണയോടെയും ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർഥികൾ നടത്തുന്ന കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ അന്തിമപരീക്ഷയാണ് ഓരോ ചോദ്യപേപ്പറും. ഒരു മാർക്ക് പോലും ഒരു വിദ്യാർഥിയുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ വഴിത്തിരിവാകുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ പരീക്ഷാ നടത്തിപ്പിലെ വീഴ്ചകൾ സാധാരണ ഭരണപരമായ പിഴവുകളായി കാണാനാവില്ല. ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ച, പരീക്ഷാ ക്രമക്കേട്, റാങ്ക് പട്ടികയിലെ സംശയങ്ങൾ, ഫലപ്രഖ്യാപനത്തിലെ അപാകതകൾ തുടങ്ങിയ ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ വിദ്യാർഥികൾ ചോദിക്കുന്ന ആദ്യ ചോദ്യം ലളിതമാണ്-ഞങ്ങളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാണോ? അതിനുള്ള മറുപടി നൽകേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ചോദ്യം ചോദിച്ച വിദ്യാർഥികളോടും യുവാക്കളോടും അധികാരത്തിന്റെ ഭാഷ ലാത്തിയും നിയന്ത്രണവുമാകരുത്. പ്രതിഷേധം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശത്രുവല്ല; ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു അവകാശപ്രകടനമാണ്. പ്രതിഷേധിക്കുന്നവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ തെറ്റാണെന്ന് സർക്കാർ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ അതിന് മറുപടി നൽകേണ്ടത് വാദങ്ങളിലൂടെയും തെളിവുകളിലൂടെയുമാണ്, ശക്തിപ്രയോഗത്തിലൂടെയല്ല. ഇവിടെയാണ് പാർലമെന്റിന്റെ പ്രസക്തി. പാർലമെന്റ് വെറും നിയമനിർമാണത്തിനുള്ള കെട്ടിടമല്ല. ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തുന്ന ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലാണ്. പ്രതിപക്ഷം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്നതായിരിക്കാം. എന്നാൽ അസൗകര്യമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്കാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വ്യക്തമായ മറുപടി ആവശ്യമായിരിക്കുന്നത്. വിദ്യാർഥി പ്രതിഷേധങ്ങൾ, പരീക്ഷാ ക്രമക്കേട്, പൊലീസ് നടപടികൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനോട് പ്രതിപക്ഷം വിശദീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെ രാഷ്ട്രീയ ബഹളമെന്ന പേരിൽ തള്ളിക്കളയുന്നത് ശരിയായ ജനാധിപത്യ സമീപനമല്ല. ചർച്ച വേണമെന്ന ആവശ്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഉത്തരമാണ്. ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടാൽ അന്വേഷണം നടക്കട്ടെ. അന്വേഷണത്തിന് തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കട്ടെ. കുറ്റക്കാരെ നിയമത്തിന് മുന്നിലെത്തിക്കട്ടെ. എന്നാൽ അന്വേഷണത്തിന്റെ പേരിൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയില്ല. ദേശീയ പരീക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത തകരുന്നത് ഒരു പരീക്ഷയുടെ വിശ്വാസ്യത മാത്രം തകർക്കുന്നില്ല. അത് രാജ്യത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തോടുള്ള വിദ്യാർഥികളുടെ വിശ്വാസത്തെയാണ് തകർക്കുന്നത്. സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലെ വിദ്യാർഥി വർഷങ്ങളോളം നടത്തിയ പരിശ്രമത്തിന് ഒടുവിൽ പരീക്ഷാ സംവിധാനത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാതായാൽ, അതിന്റെ ആഘാതം ഒരു ഫലപ്രഖ്യാപനത്തിൽ അവസാനിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എൻ.ടി.എ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരീക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ സുതാര്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ അടിയന്തര ബാധ്യതയാണ്. തെറ്റുകൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവ സമ്മതിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യവും തിരുത്താനുള്ള ഭരണപരമായ ഇച്ഛാശക്തിയും വേണം. ഇവിടെ മറ്റൊരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്. വിദ്യാർഥികളുടെ പ്രതിഷേധത്തിനിടെ പൊലീസ് നടപടികൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേതാണ്? തീരുമാനങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? ആരാണ് ഉത്തരവിട്ടത്? നിയമപരമായ പരിധികൾ പാലിച്ചോ? അതിക്രമം നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആരാണ് ഉത്തരവാദി?. ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയുക എന്നത് ആഭ്യന്തരമന്ത്രിയടക്കമുള്ള ഭരണനേതൃത്വത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നത് ചോദ്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. പാർലമെന്റിൽ ഹാജരാകുന്നത് മാത്രം പോരാ. ജനങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയും കൃത്യമായ മറുപടി നൽകുകയും വേണം. സർക്കാർ ശരിയാണെങ്കിൽ അതിന് വിശദീകരിക്കാൻ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. തെറ്റുണ്ടെങ്കിൽ അത് തിരുത്താനുള്ള ധൈര്യം കാണിക്കണം. രണ്ടും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തിയാണ്. വിമർശനത്തെ ദേശവിരുദ്ധതയായും പ്രതിഷേധത്തെ ഗൂഢാലോചനയായും ചോദ്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ തടസ്സമായും കാണുന്ന ഭരണസംസ്കാരം ഒടുവിൽ ഭരണകൂടത്തെ തന്നെയാണ് ദുർബലമാക്കുന്നത്. അധികാരത്തിന് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് കൈയടിക്കുന്നവരല്ല; ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന പൗരന്മാരാണ്. ബൈബിളിലെ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ പോന്തിയോസ് പിലാത്തോസ് യേശുവിന്റെ വിചാരണയ്ക്കിടെ കൈ കഴുകുന്ന രംഗമുണ്ട്. ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് കൈ കഴുകി മാറിനിൽക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി ആ രംഗം ചരിത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ ജനാധിപത്യത്തിലും അതേ ചോദ്യം ഉയരുന്നു-അനീതിയുണ്ടായെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഭരണാധികാരികൾ കൈ കഴുകി മാറിനിൽക്കുമോ, അതോ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുമോ?. വിദ്യാർഥികളുടെ ഭാവിയെ ബാധിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് മുകളിലാണ് ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം. അധികാരം താൽക്കാലികമാണ്. എന്നാൽ ഒരു തലമുറയുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത് തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരും.
അതുകൊണ്ട് കേന്ദ്ര സർക്കാരിനോടും പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള മന്ത്രിമാരോടും പറയാനുള്ളത് ഒന്നുമാത്രം- പാർലമെന്റിലേക്ക് വരിക. ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുക. മറുപടി നൽകുക. അത് സർക്കാരിനോടുള്ള ഉപകാരം അല്ല.
അത് ജനാധിപത്യത്തോടുള്ള കടമയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ അവസാന വാക്ക് അധികാരത്തിന്റേതല്ല; ജനങ്ങളുടേതാണ്. ചോദ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയാൽ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ല. അവ കൂടുതൽ ശക്തമായി തിരിച്ചുവരും.
കാരണം, നീതിക്കായി ഉയരുന്ന ഒരു വിദ്യാർഥിയുടെ ശബ്ദം ഒരു തെരുവിൽ അവസാനിക്കുന്നതല്ല-അത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.–