പശ്ചിമേഷ്യ വീണ്ടും അശാന്തിയുടെയും അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെയും തീക്കനലിലേക്ക് വീണിരിക്കുകയാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെയും പ്രതികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും പേരിൽ മനുഷ്യജീവിതങ്ങൾ നിരന്തരം ബലിയാടുകളാകുന്ന ഈ മേഖലയിൽ സമാധാനം ഇന്നും വിദൂര സ്വപ്നമായി തുടരുന്നു. തിങ്കളാഴ്ച ഒമാൻ തീരത്തിന് സമീപം ഇന്ത്യൻ കപ്പലിന് നേരെയുണ്ടായ ആക്രമണം സ്ഥിതിഗതികളുടെ ഗുരുതരത്വം വീണ്ടും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടിയിരിക്കുകയാണ്. നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ ഓരോ ദിവസവും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ലോക മനഃസാക്ഷി ഇനിയും എത്രനാൾ മൗനം പാലിക്കുമെന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. രണ്ടു മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ലോകത്തെ നടുക്കിയ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും പശ്ചിമേഷ്യ യുദ്ധഭൂമിയായി മാറുകയാണ്. നൂറിലധികം ദിവസങ്ങളായി ബോംബുകളുടെ ശബ്ദവും മിസൈലുകളുടെ തീച്ചൂളയും മനുഷ്യരാശിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും വയോധികരുമാണ് ഈ യുദ്ധങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരകൾ. യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നത് ഭരണാധികാരികളുടെ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയാണെങ്കിലും അതിന്റെ വില നൽകേണ്ടിവരുന്നത് സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതം അതിർത്തികൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ ലോക സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ ഉലച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള ചരക്ക് ഗതാഗതം തടസ്സപ്പെടുന്നതോടെ എണ്ണവിലയിൽ വൻ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
പാചകവാതകത്തിന്റെയും ഇന്ധനത്തിന്റെയും വിലവർധന ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതച്ചെലവ് ഉയർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാസികളുടെ തൊഴിൽസുരക്ഷയും വരുമാനവും അനിശ്ചിതത്വത്തിലായിരിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന വിദേശനാണ്യ വരുമാനത്തെയും ഇത് പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ ലോകം പരസ്പരാശ്രിതമാണ്. ഒരു പ്രദേശത്തെ യുദ്ധം മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലെ സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ അടുക്കളയിലേക്കും തൊഴിൽമേഖലയിലേക്കും ജീവിതത്തിലേക്കും പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷം ഒരു പ്രാദേശിക പ്രശ്നമല്ല; അത് ആഗോള പ്രതിസന്ധിയാണ്. എന്നിട്ടും യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള ആത്മാർഥമായ നയതന്ത്ര ഇടപെടലുകൾ വേണ്ടത്ര ശക്തമായി മുന്നോട്ടുവരുന്നില്ലെന്നത് നിരാശാജനകമാണ്.
ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ മനുഷ്യരക്തം ചൊരിഞ്ഞ് സ്ഥിരമായ സമാധാനമോ നീതിയോ സ്ഥാപിച്ച ഉദാഹരണങ്ങൾ വിരളമാണ്. യുദ്ധങ്ങൾ താൽക്കാലിക വിജയികളെ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; എന്നാൽ സ്ഥിരമായ സമാധാനം സൃഷ്ടിക്കാറില്ല. പ്രതികാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം കൂടുതൽ പ്രതികാരങ്ങളിലേക്കും കൂടുതൽ നാശത്തിലേക്കുമാണ് നയിച്ചിട്ടുള്ളത്. അപരന്റെ ജീവിതം ഇല്ലാതാക്കി ഒരു സ്വർഗരാജ്യവും ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല; ഭയത്തിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും മണ്ണിൽ സമാധാനത്തിന്റെ വിത്ത് മുളയ്ക്കുകയുമില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയും ലോക ശക്തികളും ചരിത്രപരമായ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണം. വെടിനിർത്തലും സമാധാന ചർച്ചകളും മാനുഷിക സഹായങ്ങളും ഉടൻ ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങൾക്കും സൈനിക സഖ്യങ്ങൾക്കും മുകളിലായി മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യം അംഗീകരിക്കപ്പെടണം. ലോക നേതാക്കൾ അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിലൂടെ അല്ല, മനുഷ്യരാശിയുടെ കണ്ണീരിലൂടെ ഈ പ്രതിസന്ധിയെ കാണാൻ തയ്യാറാകണം. പശ്ചിമേഷ്യയുടെ മണ്ണ് ഇന്ന് ദുഃഖത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും നിലവിളികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആ നിലവിളികൾ ലോകം കേൾക്കേണ്ട സമയമാണിത്. കാരണം സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നിടത്ത് മനുഷ്യരാശി മുഴുവൻ തോൽക്കുകയാണ്. രക്തച്ചൊരിച്ചിലിന് അറുതി വരുത്താനും സമാധാനത്തിന് വഴിയൊരുക്കാനും ലോകം ഒന്നടങ്കം മുന്നിട്ടിറങ്ങേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അതാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മാനവിക ആവശ്യവും ചരിത്രപരമായ കടമയും.