നിയമസഭയിലെ കയ്യാങ്കളി വിചാരണക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ

ഒരു ദശാബ്ദത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള നിയമസഭാ കയ്യാങ്കളി കേസിൽ ഒടുവിൽ വിചാരണ തുടങ്ങുമ്പോൾ, കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു അസ്വസ്ഥമായ അധ്യായം വീണ്ടും നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുകയാണ്. 2015 മാർച്ച് 13ന് അന്നത്തെ ധനമന്ത്രി കെ.എം. മാണി ബജറ്റ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് തടയാനുള്ള പ്രതിപക്ഷ പ്രതിഷേധമാണ് നിയമസഭയ്ക്കുള്ളിൽ സംഘർഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയത്. സ്പീക്കറുടെ വേദിയിൽ കയറി കസേര, കമ്പ്യൂട്ടർ, മൈക്ക് തുടങ്ങിയ ഉപകരണങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുകയും 2,20,093 രൂപയുടെ പൊതുസമ്പത്തിന് നഷ്ടമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തെന്നാണ് കേസ്. സംഭവത്തിൽ അന്നത്തെ പ്രതിപക്ഷ എം.എൽ.എമാരായിരുന്ന വി. ശിവൻകുട്ടി, ഇ.പി. ജയരാജൻ, കെ.ടി. ജലീൽ ഉൾപ്പെടെ ആറുപേരാണ് പ്രതികൾ. പ്രതിഷേധം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും നയങ്ങളെ എതിർക്കാനും പ്രതിപക്ഷത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. പക്ഷേ പ്രതിഷേധത്തിനും അക്രമത്തിനും ഇടയിൽ വ്യക്തമായൊരു അതിരുണ്ട്. ആ അതിര് കടന്നാൽ അത് രാഷ്ട്രീയ സമരമല്ല; ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനത്തോടുള്ള അവമതിപ്പായി മാറും. അതുപോലെ തന്നെ അധികാരത്തിലുള്ളവർക്കും ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പാഠമുണ്ട്. നിയമസഭ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വേദിയാണ്. അവിടെ ഉയരേണ്ടത് ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദമാണ്; ഉയരാൻ പാടില്ലാത്തത് കൈകളാണ്. നിയമസഭയിലെ പ്രതിഷേധത്തെ രാഷ്ട്രീയ വൈരത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണാതെ, ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ അന്തസ്സും നിയമവാഴ്ചയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ് ഭരണപക്ഷത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഒരുപോലെ. ഇന്ന് അധികാരത്തിലുള്ളവർ നാളെ പ്രതിപക്ഷത്തായേക്കാം; ഇന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തുള്ളവർ നാളെ ഭരണപക്ഷത്തായേക്കാം. അധികാരം മാറുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ മര്യാദയുടെ മാനദണ്ഡവും മാറരുത്. ഈ കേസിൽ വിചാരണ പിൻവലിക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങൾ കോടതികളിൽ എത്തിയെങ്കിലും അവ അനുവദിക്കപ്പെട്ടില്ല. 2021ൽ കേരള ഹൈക്കോടതി നിലപാട് ശരിവച്ചതിനു പിന്നാലെ സുപ്രീം കോടതിയും കേസ് തുടരേണ്ടതാണെന്ന നിയമപരമായ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കി. അതുകൊണ്ട് ഇനി പ്രധാനം ആരാണ് ജയിക്കുന്നത് എന്നതല്ല; നിയമം എന്താണ് പറയുന്നത് എന്നതാണ്. കോടതി തെളിവുകൾ പരിശോധിക്കട്ടെ, സാക്ഷികളെ വിസ്തരിക്കട്ടെ, വാദങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ, ഒടുവിൽ നിയമാനുസൃതമായ വിധി പറയട്ടെ. രാഷ്ട്രീയ ആരോപണങ്ങളോ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധങ്ങളോ നീതിന്യായ പ്രക്രിയയ്ക്ക് പകരമാകരുത്. നിയമസഭയിലെ ഒരു കസേര തകർന്നാൽ അത് ഒരു കസേരയുടെ മാത്രം നഷ്ടമല്ല. ജനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രതിനിധികൾ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ അന്തസ്സിനേറ്റ മുറിവാണ്. പൊതുസമ്പത്ത് നശിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അതിന്റെ വിലയും ഒടുവിൽ ജനങ്ങൾ തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്. ജനാധിപത്യം ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ ശക്തി മാത്രമല്ല; ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ അവകാശം മാനിക്കാനുള്ള പക്വത കൂടിയാണ്. പ്രതിഷേധിക്കാനുള്ള അവകാശം പോലെ തന്നെ, എതിരാളിയെ കേൾക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്.
നിയമസഭയിൽ കൈകൾ ഉയരാതെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരട്ടെ. വിയോജിപ്പുകൾ ഏറ്റുമുട്ടലുകളാകാതെ സംവാദങ്ങളാകട്ടെ. രാഷ്ട്രീയ വിജയം എതിരാളിയെ തകർക്കുന്നതിലല്ല, ജനാധിപത്യത്തെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നതിലാണ്. നിയമസഭയുടെ വാതിലുകൾ ജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ പ്രവേശിക്കേണ്ടത് രാഷ്ട്രീയ പക്വതയാണ്; രാഷ്ട്രീയ അഹങ്കാരമല്ല.