ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന ഭരണകൂടം

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളല്ല; ഭരണകൂടത്തോട് നിരന്തരം ചോദ്യം ചോദിക്കാനുള്ള പൗരന്റെ അവകാശമാണ്. പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിത്തറ ചോദ്യങ്ങളിലാണ് പണിതുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഭരണാധികാരികൾ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഉത്തരവാദികളാകണമെന്ന സങ്കൽപത്തിന്റെ പ്രായോഗിക രൂപമാണ് ചോദ്യം ചെയ്യൽ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന ഭരണകൂടം യഥാർഥത്തിൽ ജനാധിപത്യത്തെ തന്നെയാണ് ഭയക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി രാജ്യത്ത് വളർന്നുവന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ഈ അടിസ്ഥാന സത്യത്തിന് നേർവിപരീതമാണ്. വിമർശിക്കുന്നവരെ രാജ്യദ്രോഹികളായി മുദ്രകുത്തുക, പ്രതിഷേധിക്കുന്നവരെ ക്രിമിനലുകളായി ചിത്രീകരിക്കുക, ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന മാധ്യമങ്ങളെയും വിദ്യാർഥികളെയും പ്രതിപക്ഷത്തെയും സമ്മർദത്തിലാക്കുക എന്ന സമീപനം ആശങ്കാജനകമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവണതയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവായ സംവാദത്തിന് പകരം ഭീതിയും നിശ്ശബ്ദതയും സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകൾക്കെതിരെ രാജ്യത്തുടനീളം വിദ്യാർഥികളും യുവജനങ്ങളും ഉയർത്തിയ പ്രതിഷേധം ഒരു സാധാരണ സമരമായിരുന്നില്ല. ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും നീതിക്കായുള്ള ആവശ്യവും ചേർന്ന ജനാധിപത്യ ഇടപെടലായിരുന്നു അത്. അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ, സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കായി സംഘടിതമായി ശബ്ദമുയർത്താൻ ഇന്ത്യൻ യുവത്വം തയ്യാറാണെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു ആ പോരാട്ടം. എന്നാൽ ആ സമരത്തിന് ലഭിച്ച മറുപടി സംവാദമായിരുന്നില്ല; ശക്തിപ്രയോഗമായിരുന്നു. ലാത്തിച്ചാർജ്, കണ്ണീർവാതകം, പെല്ലറ്റ് പ്രയോഗം, ബലപ്രയോഗം-ഇവയൊക്കെയാണ് പ്രതിഷേധിക്കുന്ന വിദ്യാർഥികൾ നേരിട്ടത്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങൾ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്താനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക സ്വാഭാവികമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം സ്വീകരിച്ച അടിച്ചമർത്തൽ രീതികളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനത്ത് ആവർത്തിക്കപ്പെടരുത്. ഇവിടെയാണ് രാജ്യത്തെ ആഭ്യന്തര മന്ത്രിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം പ്രസക്തമാകുന്നത്. പ്രതിഷേധക്കാർക്കെതിരെ ഇത്രയും ശക്തമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ ആരാണ് നിർദേശം നൽകിയത്? നിയമം പാലിക്കേണ്ട പൊലീസ് എന്തുകൊണ്ടാണ് അമിതബലം പ്രയോഗിച്ചതെന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകേണ്ടത് ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയമാണ്. മൗനം ഒരിക്കലും ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ പകരമാകില്ല. അധികാരത്തിലുള്ളവർ സംസാരിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ സംശയങ്ങളാണ് ശക്തമാകുന്നത്. ഒരു ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരസ്ഥർ വിമർശനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ കഴിയില്ല. പാർലമെന്റിൽ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കും മാധ്യമങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന സംശയങ്ങൾക്കും ജനങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന ആശങ്കകൾക്കും മറുപടി പറയേണ്ടത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ ബാധ്യതയാണ്. ജനാധിപത്യം ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പേരിൽ ഭരണം നടത്താനുള്ള അനുമതിമാത്രമല്ല; ജനങ്ങൾക്ക് കണക്കു പറയാനുള്ള കടമ കൂടിയാണ്. ചരിത്രം തെളിയിച്ച ഒരു സത്യമുണ്ട്. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം എത്രകാലം അടിച്ചമർത്തിയാലും അത് വീണ്ടും ഉയരും. ചോദ്യങ്ങളെ തടയാൻ കഴിയില്ല; സത്യത്തെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനും കഴിയില്ല. അധികാരത്തിന്റെ മതിലുകൾ എത്ര ഉയർന്നാലും ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അവ തകർന്നുവീഴും. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തി ഭരണകൂടത്തിന്റെ ബലപ്രയോഗത്തിലല്ല, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ രാജ്യം ഇന്ന് ഉത്തരം ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. പ്രതിഷേധങ്ങൾക്കെതിരെ അമിതബലം പ്രയോഗിക്കാൻ ആരാണ് നിർദേശം നൽകിയത്? അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആരാണ് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്? സംഭവങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്ര അന്വേഷണം ഉണ്ടാകുമോ? നിയമലംഘനം നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ കുറ്റക്കാർക്കെതിരെ നടപടി സ്വീകരിക്കുമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തവും വിശ്വാസ്യതയുള്ളതുമായ മറുപടി നൽകേണ്ടത് കേന്ദ്ര സർക്കാരും ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയവുമാണ്. ജനാധിപത്യത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളെ ഭയക്കുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ദൗർബല്യമാണ്; ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകുന്നതാണ് അതിന്റെ കരുത്ത്. അധികാരത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാതെ ജനങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് വരികയും പാർലമെന്റിൽ രാജ്യത്തോട് വ്യക്തമായ വിശദീകരണം നൽകുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. കാരണം, ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടുന്ന ഭരണകൂടമാണ് ചരിത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുക; ചോദ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്ന ഭരണകൂടം ചരിത്രത്തിന്റെ മുന്നിൽ എന്നും പ്രതിക്കൂട്ടിലായിരിക്കും.