Home Editorialകുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വീടും സുരക്ഷിതമല്ലേ?

കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വീടും സുരക്ഷിതമല്ലേ?

by news_desk
0 comments

കുരുന്നുകളുടെ ജീവൻ കവർന്നെടുക്കുന്നത് അപരിചിതരല്ല, സ്വന്തം വീടുകളിലെ മനുഷ്യരാണ് എന്ന വാർത്തകൾ സമൂഹത്തിന്റെ മനഃസാക്ഷിയെ മുറിവേൽപ്പിക്കുകയാണ്. മാവേലിക്കരയിൽ ഒന്നരവയസ്സുകാരിയെ പിതാവ് ക്രൂരമായി കൊലപ്പെടുത്തിയെന്ന വാർത്ത കേട്ട് നടുങ്ങാത്തവരുണ്ടാകില്ല. അമ്മയുടെ മടിയിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ മദ്യലഹരിയിൽ പിടിച്ചുവാങ്ങി തറയിലടിച്ചുവെന്നാണ് പൊലീസിന്റെ കണ്ടെത്തൽ. കുട്ടിയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചപ്പോഴും സംഭവത്തിന്റെ യഥാർഥ കാരണം പുറത്തുവന്നത് ഡോക്ടർമാർക്ക് പരിക്കുകളിൽ സംശയം തോന്നി പൊലീസിനെ അറിയിച്ചതോടെയാണ്. പിഞ്ചുജീവന്റെ അവസാന അഭയമായിരിക്കേണ്ട കുടുംബത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ ഇത്തരമൊരു ദുരന്തം സംഭവിച്ചുവെന്നത് അതീവ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതാണ്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ടൊരു ക്രൂരകൃത്യമായി മാത്രം കണ്ട് മറന്നുകളയാനാകില്ല. ദിവസങ്ങളുടെ വ്യത്യാസത്തിൽ കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങളുടെയും കൊലപാതകങ്ങളുടെയും വാർത്തകൾ പുറത്തുവരുന്നു. രണ്ടാനച്ഛന്റെ മർദനത്തിനിരയായ കുഞ്ഞ്, സ്വന്തം മക്കളെ ജീവനോടെ കിണറ്റിലെറിഞ്ഞ് കൊന്ന അമ്മ… ഓരോ സംഭവവും ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ഒന്നുതന്നെ: കുട്ടികൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായിരിക്കേണ്ട ഇടം വീടുതന്നെയാണോ?. മദ്യലഹരി, ലഹരിവസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗം, കുടുംബകലഹങ്ങൾ, നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത കോപം, ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തിന്റെ അഭാവം എന്നിവ കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാകാം. എന്നാൽ ഇവയൊന്നും ഒരു കുഞ്ഞിനോടുള്ള ക്രൂരതയ്ക്ക് ന്യായീകരണമല്ല. മാതാപിതാക്കളാകുക എന്നത് കുട്ടിക്ക് ജന്മം നൽകുക മാത്രമല്ല; അവരുടെ ജീവനും സുരക്ഷയും മാനസികാരോഗ്യവും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുക കൂടിയാണ്.
ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ സംഭവിച്ചശേഷം മാത്രം പ്രതികരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ല. കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. അയൽവീടുകളിൽനിന്ന് നിരന്തരം കേൾക്കുന്ന കരച്ചിൽ, കുട്ടികളുടെ ശരീരത്തിലെ അസ്വാഭാവിക പരിക്കുകൾ, ഭയത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റം, പരിചരണത്തിലെ വീഴ്ചകൾ എന്നിവ നിസ്സാരമായി കാണരുത്. സംശയകരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ കണ്ടാൽ ബന്ധപ്പെട്ട അധികൃതരെ അറിയിക്കാനുള്ള ജാഗ്രത ഓരോരുത്തർക്കുമുണ്ടാകണം. കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതും ‘കുടുംബകാര്യം’ എന്നു പറഞ്ഞ് അവഗണിക്കുന്നതും കുറ്റവാളികൾക്ക് വളരാനുള്ള സാഹചര്യമൊരുക്കുകയാണ്. അങ്കണവാടികൾ, സ്കൂളുകൾ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ, തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ, പൊലീസ്, ശിശുസംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ ഏകോപനം വേണം. അപകടസാധ്യതയുള്ള കുടുംബങ്ങളെ നേരത്തേ കണ്ടെത്താനും കുട്ടികൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഇടപെടൽ ഉറപ്പാക്കാനും സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തമാക്കണം. അതോടൊപ്പം ലഹരിവിരുദ്ധ ബോധവത്കരണവും കുടുംബ കൗൺസലിങ്ങും മാനസികാരോഗ്യ പിന്തുണയും കൂടുതൽ വ്യാപിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽപ്പോലും ഭയത്തോടെ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹത്തിന് അംഗീകരിക്കാനാവില്ല. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സംസാരിച്ച് സഹായം തേടാനാവില്ല; അവരുടെ നിശ്ശബ്ദത വായിച്ചെടുക്കേണ്ടത് മുതിർന്നവരാണ്. ഒരു ദുരന്തം കൂടി സംഭവിച്ചശേഷം കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നതിനു പകരം, അടുത്ത കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് ഇപ്പോഴെങ്കിലും ജാഗ്രത പുലർത്താം. കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ കാരുണ്യത്തിന്റെ വിഷയമല്ല; സമൂഹം ഏറ്റെടുക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വീടുകൾ അഭയമാകണം, ഭയത്തിന്റെ ഇടങ്ങളല്ല.

You may also like