വൈദ്യുതി കരാർഇരുട്ടിലാകുന്നത് ഭരണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത

കേരളത്തിന് വൈദ്യുതി വേണം. അതിനായി പുറത്തുനിന്ന് വൈദ്യുതി വാങ്ങേണ്ടിവരുന്നതിൽ അസ്വാഭാവികതയില്ല. എന്നാൽ വൈദ്യുതി പ്രതിസന്ധിയുടെ മറവിൽ സംശയകരമായ ഇടപാടുകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കാൻ സർക്കാരിന് അധികാരമില്ല. ജനങ്ങളുടെ പണം ചെലവഴിക്കുന്ന ഓരോ കരാറും ജനങ്ങളോട് കണക്കുപറയാൻ ബാധ്യസ്ഥമാണ്. വൈദ്യുതി വാങ്ങൽ വിവാദത്തിൽ സർക്കാർ ആദ്യം തെളിയിക്കേണ്ടത് കരാറിന്റെ ലാഭമല്ല, ഭരണത്തിന്റെ സുതാര്യതയാണ്. ജി.എൻ.എ എനർജിയിൽനിന്ന് 500 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി വാങ്ങാനുള്ള തീരുമാനവും ഹിമാചൽ പ്രദേശിൽനിന്നുള്ള ബദൽ നിർദേശവും തമ്മിലുള്ള തർക്കം കേവലം സാങ്കേതികമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമല്ല. യൂണിറ്റിന് 8.63 രൂപ നിരക്കിലുള്ള ജി.എൻ.എ കരാറാണ് ലാഭകരമെന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ വിശദീകരണത്തിന് മറുവശത്ത്, വൈകുന്നേരവും രാത്രിയും വൈദ്യുതി ലഭ്യമാക്കുന്ന ഹിമാചൽ നിർദേശമാണ് പ്രായോഗികമായി ഗുണകരമെന്ന കെ.എസ്.ഇ.ബിയുടെ വിലയിരുത്തലുള്ളപ്പോൾ, സർക്കാർ ഏതു മാനദണ്ഡത്തിലാണ് അന്തിമ തീരുമാനമെടുത്തതെന്ന് വ്യക്തമാക്കണം. വില കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒരു കരാർ മികച്ചതാകില്ല. വൈദ്യുതി ആവശ്യമുള്ള സമയത്ത് ലഭിക്കുമോ, ലഭ്യത ഉറപ്പാണോ, അധികവൈദ്യുതിയുടെ ഉപയോഗസാധ്യത എന്താണ്, ദീർഘകാല സാമ്പത്തിക ബാധ്യത എത്രയാണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി വേണം. രണ്ട് നിർദേശങ്ങളുടെയും സമഗ്രമായ താരതമ്യപഠനം പുറത്തുവിടാതെ ജി.എൻ.എയുടെ നിർദേശം അംഗീകരിച്ചതാണ് സംശയങ്ങൾക്ക് പ്രധാന കാരണം. ഒരു കമ്പനിയുടെ നിർദേശം സർക്കാർ സ്വീകരിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അത് സംസ്ഥാനത്തിന് ഗുണകരമാകില്ല. അതിന്റെ സാമ്പത്തികവും സാങ്കേതികവുമായ സാധുത തെളിയിക്കപ്പെടണം. മുഖ്യമന്ത്രി തന്നെ കരാർ ലാഭകരമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ആ പ്രഖ്യാപനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന കണക്കുകൾ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഭരണാധികാരിയുടെ ഉറപ്പല്ല, പരിശോധിക്കാവുന്ന രേഖകളാണ് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്. കെ.എസ്.ഇ.ബി ചെയർമാനായിരുന്ന എം.ജി. രാജമാണിക്യത്തിന്റെ സ്ഥാനമാറ്റവും വിവാദത്തിന്റെ ഗൗരവം വർധിപ്പിക്കുന്നു. കരാറിന്റെ സാങ്കേതികവും സാമ്പത്തികവുമായ വശങ്ങളിൽ വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ മാറ്റിനിർത്തിയതാണെന്ന സംശയം ഉയരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ സർക്കാർ മൗനം പാലിക്കരുത്. ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അഭിപ്രായം അന്തിമവിധിയാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ പൊതുതാൽപര്യത്തെ ബാധിക്കുന്ന വിഷയത്തിൽ ഉയരുന്ന വിയോജിപ്പുകൾ പരിശോധിക്കാതെ അവഗണിക്കുന്നത് ഭരണപരമായ ധാർഷ്ട്യമാണ്. വിയോജിപ്പുകളെ നേരിടേണ്ടത് സ്ഥാനമാറ്റത്തിലൂടെയല്ല, വസ്തുതാപരമായ മറുപടിയിലൂടെയാണ്. പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതകളല്ല. പക്ഷേ അവയെ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണമെന്ന ഒറ്റവാക്കിൽ തള്ളിക്കളയാനും സർക്കാരിന് കഴിയില്ല. സംശയങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവ നീക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഭരണകൂടത്തിനാണ്. കരാറിന്റെ നിബന്ധനകൾ, വൈദ്യുതി നിരക്ക്, വിതരണസമയക്രമം, ലഭ്യതയുടെ ഉറപ്പ്, സാമ്പത്തിക ബാധ്യത, ഹിമാചൽ നിർദേശവുമായുള്ള താരതമ്യം, നിയമാനുമതികൾ എന്നിവയെല്ലാം സർക്കാർ പരസ്യപ്പെടുത്തണം. ഇടപാടിൽ നിയമപരമായും നടപടിക്രമപരമായും വീഴ്ചകളില്ലെന്ന് രേഖകളിലൂടെ വ്യക്തമാക്കണം. ആവശ്യമെങ്കിൽ സ്വതന്ത്രമായ പരിശോധനയ്ക്കും സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. വൈദ്യുതി പ്രതിസന്ധി ജനങ്ങളെ ബാധിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പരിഹാരത്തിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികൾ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെയായിരിക്കണം. പ്രതിസന്ധിയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി തിടുക്കത്തിലുള്ള തീരുമാനങ്ങൾക്ക് ന്യായീകരണം കണ്ടെത്താനാവില്ല. പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലുകളും വിദഗ്ധരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും അവഗണിച്ച് ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയുടെ നിർദേശത്തിന് മുൻഗണന നൽകുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ കാരണം വിശദീകരിക്കണം. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ താൽപര്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് സർക്കാരിന്റെ പ്രാഥമിക കടമയാണ്. വൈദ്യുതി വാങ്ങൽ കരാർ ഒരു സാധാരണ വാണിജ്യ ഇടപാടല്ല; അതിന്റെ സാമ്പത്തികഭാരം ഒടുവിൽ വഹിക്കേണ്ടത് ജനങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ വിഷയത്തിൽ സർക്കാരിന് രഹസ്യാത്മകതയുടെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാനാവില്ല. ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് കരാർ, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ കമ്പനി, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ നിരക്ക്, ബദൽ നിർദേശം തള്ളിയതിന്റെ കാരണം എന്ത്-ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കെല്ലാം വ്യക്തമായ മറുപടി വേണം. വൈദ്യുതി വാങ്ങുന്നതിൽ സർക്കാർ പരാജയപ്പെട്ടാൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഇരുട്ട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും. എന്നാൽ വൈദ്യുതി വാങ്ങലിന്റെ പേരിൽ സുതാര്യത നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതിനേക്കാൾ ഗുരുതരമായ ഇരുട്ടാണ് ഭരണസംവിധാനത്തെ ബാധിക്കുക. ജനങ്ങളുടെ പണം ചെലവഴിക്കുന്ന കരാറിൽ ജനങ്ങൾക്ക് അറിയാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ആ അവകാശത്തെ മാനിക്കുകയാണ് ജനാധിപത്യഭരണം ചെയ്യേണ്ടത്. സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാതെ മുന്നോട്ടുപോകുന്ന സർക്കാർ, കരാറിന്റെ വിശ്വാസ്യത മാത്രമല്ല സ്വന്തം ഭരണവിശ്വാസ്യതയും പണയപ്പെടുത്തുകയാണ്.