“എന്റെ മകന് ഇതുവരെ നീതി ലഭിച്ചിട്ടില്ല…”
മുഖ്യമന്ത്രിയെ നേരിൽകണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ നിതിൻ രാജിന്റെ അമ്മ ലതയുടെ ഈ വാക്കുകൾ വെറും ഒരു അമ്മയുടെ വിലാപമല്ല. അത് കേരളത്തിന്റെ അന്വേഷണ സംവിധാനത്തോടും ഭരണകൂടത്തോടും സമൂഹത്തോടും ഉയരുന്ന ശക്തമായ കുറ്റപത്രമാണ്. കണ്ണൂർ അഞ്ചരക്കണ്ടി സെൻട്രൽ കോളേജ് വിദ്യാർഥി ആർ. നിതിൻ രാജ് മരണത്തിന് കീഴടങ്ങി നൂറോളം ദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുകയാണ്. പക്ഷേ, നീതിയുടെ ചക്രം ഇന്നും മന്ദഗതിയിലാണ്. ഒരു വിദ്യാർഥിയുടെ ജീവനെടുത്ത സംഭവത്തിൽ സമൂഹം ഉണർന്നപ്പോൾ പ്രകടിപ്പിച്ച അതേ ജാഗ്രത അന്വേഷണ സംവിധാനത്തിനും ഭരണകൂടത്തിനും ഇന്നും കാണിക്കാനായോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം. ജാതി അധിക്ഷേപവും മാനസിക പീഡനവും ആത്മഹത്യയിലേക്ക് നയിച്ചുവെന്ന ഗുരുതരമായ ആരോപണമാണ് ഈ കേസിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഒരു വിദ്യാർഥി പഠിക്കാനെത്തിയ ക്യാമ്പസിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുകയും ഒടുവിൽ ജീവൻ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന ആരോപണം ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം ദുരന്തമല്ല; നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനത്തിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. അതിലുപരി ആശങ്കയുണർത്തുന്നത് അന്വേഷണത്തിന്റെ ഗതിയാണ്. കേസിലെ മുഖ്യപ്രതി ഇന്നും നിയമത്തിന്റെ പിടിയിലല്ല. അതിനിടയിൽ പ്രതി സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിച്ച് മുൻകൂർ ജാമ്യത്തിനായി നീങ്ങിയെന്ന വിവരം പുറത്തുവന്നത് അന്വേഷണ സംവിധാനത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ സംശയങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. പ്രതിയുടെ നിയമനീക്കങ്ങൾ പോലും മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത അന്വേഷണം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണെന്ന ചോദ്യം അവഗണിക്കാനാവില്ല. നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ വേഗവും ഒരുപോലെയാകണം. സാധാരണക്കാരനെതിരെ അതിവേഗം നീങ്ങുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രബലരായ പ്രതികളുടെ കാര്യത്തിൽ മന്ദഗതിയിലാകുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് സംശയം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. നീതി വൈകുമ്പോൾ അത് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന സത്യമാണ് ഇത്തരം കേസുകൾ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ സംഭവത്തിന്റെ മറ്റൊരു നിർണായക പാഠം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അധ്യാപകൻ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ആ വിശ്വാസം തകരുന്ന നിമിഷം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ആത്മാവ് തന്നെ മുറിവേൽക്കുന്നു. ജാതിയോ മതമോ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലമോ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒരു വിദ്യാർഥിയെയും അപമാനിക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ല. ക്ലാസ് മുറികൾ ഭയത്തിന്റെ വേദിയല്ല; ചിന്തയുടെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മാനവികതയുടെയും ഇടങ്ങളായിരിക്കണം. ഈ കേസിൽ സുപ്രീം കോടതിയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളും ഗൗരവമേറിയതാണ്. കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ വിദ്യാർഥികൾ അവകാശബോധമുള്ളവരാണ്. അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ അപമാനിക്കപ്പെടാൻ അവർ തയ്യാറല്ല. അതിനാൽ അധ്യാപക സമൂഹവും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും കാലാനുസൃതമായ മാനവിക മൂല്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. ഒരിക്കൽ ഈ വിഷയത്തിൽ തെരുവിലിറങ്ങി പ്രതിഷേധിച്ചവരിൽ പലരും ഇന്ന് മൗനം പാലിക്കുന്നതും ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. ഒരു വിദ്യാർഥിയുടെ ജീവൻ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുടെ ആയുസ്സോളം മാത്രമുള്ള വിഷയമാകരുത്. നീതി ലഭിക്കുംവരെ സമൂഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയും സമ്മർദവും തുടരണം. നിതിൻ രാജിന്റെ കുടുംബം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പ്രതികാരമല്ല; നീതിയാണ്. കുറ്റക്കാരാണെന്ന് നിയമം കണ്ടെത്തുന്നവർ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം. അന്വേഷണം സമയബന്ധിതമായും സുതാര്യമായും പൂർത്തിയാകണം. ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ വീഴ്ചവന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതും പരിശോധിക്കപ്പെടണം. ഈ കേസിൽ നീതി ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം പ്രതീക്ഷയല്ല. കേരളത്തിലെ ഓരോ വിദ്യാർഥിയുടെയും മാതാപിതാക്കളുടെയും പ്രതീക്ഷയാണ്. ഇന്ന് നിതിന്റെ കുടുംബം കരയുകയാണ്; നാളെ മറ്റൊരു കുടുംബം ഇതേ അവസ്ഥയിൽ എത്താതിരിക്കണമെങ്കിൽ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലും അന്വേഷണ സംവിധാനങ്ങളിലും ഭരണകൂടത്തിലും ഉത്തരവാദിത്തവും ജാഗ്രതയും ശക്തിപ്പെടണം. നിതിന് നീതി ലഭിക്കണം. അതൊരു കുടുംബത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമല്ല; ക്യാമ്പസുകളിലെ ഓരോ വിദ്യാർഥിയുടെയും ആത്മാഭിമാനത്തിനും സുരക്ഷിതമായ ഭാവിക്കും വേണ്ടിയാണ്. നീതി വൈകരുത്… കാരണം, വൈകുന്ന ഓരോ ദിവസവും ഒരു അമ്മയുടെ കണ്ണീരും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.