സ്വാതന്ത്ര്യം: ആഘോഷത്തിനപ്പുറം ഒരു ആത്മപരിശോധന

മറ്റൊരു സ്വാതന്ത്ര്യദിനം കൂടി കടന്നുവരുന്നു. ആഹ്ലാദത്തോടെയും അഭിമാനത്തോടെയും ഇന്ത്യയെന്ന വികാരം നെഞ്ചേറ്റി ത്രിവർണപതാക ആകാശത്തേക്ക് ഉയരുമ്പോൾ ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരനും അത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ പുതുക്കുന്ന നിമിഷമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് 80 വർഷം പൂർത്തിയാകുന്നു. എണ്ണമറ്റ മനുഷ്യരുടെ ത്യാഗവും സഹനവും സമരവും ചേർന്നാണ് നമുക്ക് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചത്. എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം ഈ ആഘോഷത്തിനിടയിലും നമ്മെ പിന്തുടരേണ്ടതുണ്ട്: ഇന്ത്യൻ പൗരന് ഇന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം പൂർണമായി അനുഭവിക്കാനാകുന്നുണ്ടോ?. സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു ദേശീയപതാകയിലോ ദേശഭക്തിഗാനത്തിലോ ഔദ്യോഗിക ചടങ്ങുകളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. ഭയമില്ലാതെ സംസാരിക്കാനും വിയോജിക്കാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും ജീവിക്കാനും കഴിയുന്ന സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷമാണ് യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം. അവകാശങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവന്റെ ശബ്ദം അടിച്ചമർത്തപ്പെടുകയും വിയോജിപ്പുകൾ സംശയത്തോടെ കാണുകയും ചെയ്യുന്നിടത്ത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അർഥം തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിൽ അസമത്വങ്ങളുടെ പല പാളികളുണ്ട്. ജാതി, മതം, വർഗം, ലിംഗം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി തുടങ്ങിയവയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനം ഇന്നും സമൂഹത്തിന്റെ പല തലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കായി തെരുവിലിറങ്ങുന്ന വിദ്യാർഥികളും തൊഴിലാളികളും യുവാക്കളും കർഷകരും പലപ്പോഴും അധികാരത്തിന്റെ ശക്തിയോട് ഏറ്റുമുട്ടേണ്ടിവരുന്നു. പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെ കേൾക്കുന്നതിന് പകരം അതിനെ അടിച്ചമർത്തുന്ന സമീപനം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നതാണ്. ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയതുപോലെ രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യം മാത്രം പോരാ; സാമൂഹിക ജനാധിപത്യവും നിലനിൽക്കണം. നിയമത്തിനു മുന്നിലെ സമത്വം ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുമ്പോഴും സമൂഹത്തിൽ മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം അപൂർണമാകും. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി വിയോജിക്കാനുള്ള അവകാശമാണ്. അധികാരത്തോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ജനാധിപത്യം വെറും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയായി ചുരുങ്ങും. ഭരണകൂടം ജനങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവരെ കേൾക്കുകയും അവരുടെ ഭയങ്ങളും ആശങ്കകളും പരിഹരിക്കുകയും വേണം. നിയമവും ഭരണഘടനയും പൗരന്റെ സംരക്ഷണത്തിനുള്ള കവചമാകണം; ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ആയുധമാകരുത്. ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക രംഗത്ത് ഇന്ത്യ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ നടത്തുമ്പോഴും സമൂഹത്തിന്റെ സുരക്ഷയും സമാധാനവും ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ നമുക്ക് ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്. രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ ഓരോ പൗരന്റെയും ജീവനും സ്വാതന്ത്ര്യവും അഭിമാനവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. അതുകൊണ്ട് ഓഗസ്റ്റ് 15 ഒരു ആഘോഷദിനം മാത്രമാകരുത്. അത് ഒരു ആത്മപരിശോധനയുടെ ദിനം കൂടിയാകണം. നാം നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം ആരുടേതാണ്? അതിന്റെ ഫലം എല്ലാവരിലേക്കും ഒരുപോലെ എത്തിയിട്ടുണ്ടോ? അവസാനത്തെ മനുഷ്യനും സുരക്ഷിതനാണോ? അവന്റെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിനും സമൂഹത്തിനും കഴിയുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താതെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പൂർണത അവകാശപ്പെടാനാകില്ല. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ സ്വപ്നം അവസാനത്തെ മനുഷ്യന്റെയും കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന ഇന്ത്യയായിരുന്നു. ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വേർതിരിക്കപ്പെടാത്ത, അഭിപ്രായവ്യത്യാസം രാജ്യദ്രോഹമായി മുദ്രകുത്തപ്പെടാത്ത, നീതിക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുന്നവൻ ഭയപ്പെടേണ്ടിവരാത്ത, ഓരോ പൗരനും തുല്യ അവകാശത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ഇന്ത്യ. അത്തരമൊരു ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം. ത്രിവർണപതാക ഉയരട്ടെ. ദേശസ്നേഹം ഹൃദയങ്ങളിൽ നിറയട്ടെ. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം ഭരണഘടനയുടെ മൂല്യങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാം. അവസാനത്തെ മനുഷ്യനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പുലരിക്കായി നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കാത്തിരിക്കാം. ആ പുലരി വരുംവരെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനം ആഘോഷം മാത്രമല്ല-നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ഓർമപ്പെടുത്തലുമാകട്ടെ.
ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യദിനാശംസകൾ.