മരണപ്പാച്ചിലിന് അറുതി വേണം

കേരളത്തിലെ റോഡുകളിലൂടെ ഇന്ന് ഓരോ യാത്രയും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമാണ്. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്ന ഒരാൾ സുരക്ഷിതമായി തിരിച്ചെത്തുമോ എന്ന ആശങ്ക കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുന്ന യാത്രക്കാരൻ മുതൽ റോഡരികിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന സാധാരണക്കാരൻ വരെ ഏതു നിമിഷവും അമിതവേഗത്തിൽ പാഞ്ഞെത്തുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഇരയാകുമോ എന്ന ഭയത്തോടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. വികസനത്തിന്റെ കഥകൾ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന കേരളത്തിൽ റോഡുകൾ ഇപ്പോഴും മനുഷ്യജീവൻ അപഹരിക്കുന്ന വേദികളായി തുടരുന്നത് അത്യന്തം ദുഃഖകരമാണ്. കുറ്റിപ്പുറം ബസ് അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണ റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും ഒരു നഗ്നസത്യം തുറന്നുകാട്ടുകയാണ്. അമിതവേഗവും മത്സരയോട്ടവുമാണ് ദുരന്തത്തിന്റെ പ്രധാന കാരണം. എന്നാൽ ഈ അപകടത്തിന് ഉത്തരവാദി ഒരു ഡ്രൈവർ മാത്രമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് കൈകഴുകാൻ കഴിയില്ല. അതിന് പിന്നിൽ വർഷങ്ങളായി വളർന്നുവന്ന ഒരു വികലമായ ഗതാഗതസംവിധാനവും, നിയമപാലനത്തിലെ വീഴ്ചയും, ഭരണപരമായ അലംഭാവവും, ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ചില സ്വകാര്യ ബസ് ഉടമകളുടെ സമീപനവും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദികളാണ്. കേരളത്തിൽ സ്വകാര്യ ബസുകൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരയോട്ടം പുതിയ സംഭവമല്ല. ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആദ്യം എത്തണം, കൂടുതൽ യാത്രക്കാരെ കയറ്റണം, കൂടുതൽ ട്രിപ്പുകൾ പൂർത്തിയാക്കണം എന്ന സമ്മർദ്ദമാണ് പല ഡ്രൈവർമാരെയും ജീവൻ പണയം വെച്ചുള്ള ഓട്ടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത്. അതിന്റെ വില നൽകുന്നത് നിരപരാധികളായ യാത്രക്കാരും വഴിയാത്രക്കാരുമാണ്. ബസിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതം ഇരുട്ടിലാക്കാൻ മതി. ഗതാഗത വകുപ്പ് ഓരോ സർവീസിനും സമയക്രമം നിശ്ചയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് കർശനമായി പാലിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. നിയമങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുകയും, പരിശോധനകൾ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള ചടങ്ങുകളായി മാറുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അപകടങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നത് അത്ഭുതമല്ല. നിയമലംഘനങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടും പലപ്പോഴും സ്വാധീനവും അഴിമതിയും ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയൊരുക്കുന്നുവെന്ന ആരോപണങ്ങളും ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം. റോഡിൽ നിയമം നടപ്പാക്കുന്നതിൽ ഒരു ചെറിയ വീഴ്ച പോലും മനുഷ്യജീവന്റെ വിലകൊണ്ടാണ് നികത്തപ്പെടുന്നത്. ഡ്രൈവർമാരുടെ ജോലി സാഹചര്യങ്ങളും അവഗണിക്കാനാവില്ല. മതിയായ വിശ്രമമില്ലാതെ മണിക്കൂറുകളോളം വാഹനമോടിക്കൽ, വരുമാന സമ്മർദ്ദം, സമയബന്ധിത സർവീസിന്റെ ഭാരം, മാനസിക പിരിമുറുക്കം എന്നിവ അപകടസാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നു. ചിലയിടങ്ങളിൽ ലഹരി ഉപയോഗിച്ചോ മദ്യപിച്ചോ വാഹനമോടിക്കുന്നതായി ഉയരുന്ന പരാതികൾ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അന്വേഷിക്കണം. ഡ്രൈവർമാരുടെയും ജീവനക്കാരുടെയും ആരോഗ്യവും മാനസികാവസ്ഥയും ഇടയ്ക്കിടെ പരിശോധിക്കുന്നത് ഒരു ഔപചാരിക നടപടിയല്ല; അത് പൊതുജനങ്ങളുടെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള അനിവാര്യമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. വാഹനങ്ങളുടെ ഫിറ്റ്നസ് പരിശോധനയിലും കൂടുതൽ കർശനത വേണം. രേഖകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന പരിശോധനകൾക്ക് പകരം സാങ്കേതികമായി വിശ്വാസ്യത ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ കൊണ്ടുവരണം. ഹെൽപ്പർമാരെ താൽക്കാലികമായി കണ്ടക്ടർമാരാക്കി നിയമിക്കുന്നതും, ആവശ്യമായ പരിശീലനമില്ലാതെ ജീവനക്കാരെ ജോലിയിൽ നിയോഗിക്കുന്നതും അവസാനിപ്പിക്കണം. പൊതുഗതാഗതം പരീക്ഷണശാലയല്ല; അത് ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യജീവനുകളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. റോഡുകളുടെ അവസ്ഥയും അപകടങ്ങളുടെ പ്രധാന കാരണമാണ്. ശാസ്ത്രീയമല്ലാത്ത റോഡ് രൂപകൽപ്പന, മതിയായ വീതിയില്ലാത്ത പാതകൾ, സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളില്ലാത്ത ബസ് സ്റ്റോപ്പുകൾ, മുന്നറിയിപ്പ് ബോർഡുകളുടെ അഭാവം, തകർന്ന റോഡുകൾ, മതിയായ തെരുവുവിളക്കുകളുടെ കുറവ്-ഇവയെല്ലാം ദുരന്തങ്ങൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു. സുരക്ഷിതമായ റോഡ് അടിസ്ഥാനസൗകര്യം ഒരുക്കുന്നത് വികസനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല; ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രാഥമിക കടമയാണ്. ഓരോ അപകടത്തിനുശേഷവും അന്വേഷണങ്ങൾ, അനുശോചനങ്ങൾ, നഷ്ടപരിഹാര പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ, കർശന നടപടികളുടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ-ഇതെല്ലാം പതിവ് കാഴ്ചകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം എല്ലാം പഴയപടിയാകുന്നു. ദുരന്തങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും വീണ്ടും അതേ പ്രസ്താവനകൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ദുഷ്‌ചക്രത്തിലാണ് കേരളം. ഇനി വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ കാലമല്ല; പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സമയമാണ്. എല്ലാ പൊതുഗതാഗത വാഹനങ്ങളിലും ജി.പി.എസ് അധിഷ്ഠിത തത്സമയ വേഗനിരീക്ഷണം നിർബന്ധമാക്കണം. നിശ്ചിത വേഗപരിധി ലംഘിക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കെതിരെ ഉടൻ നടപടിയെടുക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനം വേണം. ഡ്രൈവർമാർക്ക് നിർബന്ധിത വിശ്രമസമയം ഉറപ്പാക്കണം. രണ്ട് മാസത്തിലൊരിക്കൽ വാഹനങ്ങളുടെ സമഗ്ര ഫിറ്റ്നസ് പരിശോധനയും ഡ്രൈവർമാരുടെയും ജീവനക്കാരുടെയും മെഡിക്കൽ, മാനസികാരോഗ്യ പരിശോധനയും നിർബന്ധമാക്കണം. ലഹരി പരിശോധന കർശനമാക്കുകയും കുറ്റക്കാർക്കെതിരെ മാതൃകാപരമായ നടപടി സ്വീകരിക്കുകയും വേണം. ഗതാഗത വകുപ്പും മോട്ടോർ വാഹന വകുപ്പും പൊലീസും ചേർന്ന് ഏകോപിതമായ നിരീക്ഷണ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു അപകടത്തിൽ നഷ്ടമാകുന്നത് ഒരു മനുഷ്യജീവൻ മാത്രമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയും കുട്ടികളുടെ ഭാവിയും മാതാപിതാക്കളുടെ ആശ്രയവും സമൂഹത്തിന്റെ സമ്പത്തുമാണ്. അതിന് പകരം വയ്ക്കാൻ ഒരു നഷ്ടപരിഹാരത്തിനും കഴിയില്ല. കേരളത്തിന്റെ റോഡുകൾ വികസനത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകണം; മരണത്തിന്റെ വഴികളാകരുത്. യാത്ര ഭയമല്ല, വിശ്വാസമാകണം. അതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം ഭരണകൂടത്തിനും ഗതാഗത സംവിധാനത്തിനും വാഹന ഉടമകൾക്കും ജീവനക്കാർക്കും ഒരുപോലെ ഉണ്ട്. മനുഷ്യജീവന്റെ വില ലാഭത്തേക്കാളും വേഗത്തേക്കാളും എപ്പോഴും ഉയർന്നതാണെന്ന ബോധ്യം പ്രവർത്തിയിലൂടെ തെളിയിക്കുന്ന ദിവസം മാത്രമേ നമ്മുടെ റോഡുകളിൽ മരണപ്പാച്ചിലിന് യഥാർഥ അറുതി വരൂ.